Even over dat "nu".

Een trendy begrip eigenlijk, want het is waar en....niet waar.

"Er is alleen maar een Nu....".

Nu, ruim drie en half jaar na het loslaten van mijn verslaving is mijn geest nog steeds bezig met een soort verwerking en zelfs met een genezing die verder lijkt te gaan dan het probleem waar het uit voortkwam!

Wellicht heeft het te maken met mijn keuze om de boel met wortel en al uit mijn systeem te verwijderen, alhoewel het erop lijkt dat dit proces een eigen leven is gaan leiden en ik er niet eens meer bewust aan hoef te werken.

Het leek er werkelijk op dat ik bewust gekozen heb om  "de leegte en de stilte" in te gaan.

"Goh, wat een luxe, jee, wat leuk, oi, wat ontzettend eigentijds!

Trendy rakker die ik ben....

NEE, zo blijkt het helemaal niet in elkaar te zitten, het hele gebeuren is het gevolg van mijn overgave aan, en de wil tot volkomen genezing!

Waar anders kan je voor gaan als je te horen kreeg dat je niet lang meer zou hebben?

Er gebeurt ontzettend veel in mij en wat het webloggen betreft tracht ik "mijn gebeuren" altijd zo te vertalen (verhalen) dat andere mensen er steun in vinden en er wellicht iets positiefs mee kunnen.

En ammehoela dat ik ga preken over wat daarin goed of slecht voor anderen zou zijn!
Want al gaande de weg heb ik er soms geen flauw idee van waarmee ik bezig ben...

Ik ben niet van gisteren, want ik heb aan der lijve ondervonden dat "vrij raken" een zéér persoonlijk proces is en dat "genezen" voor ieder op zich wat anders kan inhouden.

"Niet van gisteren" gebruik ik dan maar meteen als een bruggetje naar het oorspronkelijke onderwerp, het "Nu".

Want gek genoeg zijn we "gisteren". We zijn het gisteren van morgen, levend in het het nu en in dat nu gebruik ik mijn gisteren om morgen "schoon" en vrij te zijn. Want vanuit het schone en vrije leef je intens in dat Nu.

En je weet, morgen is altijd vandaag.

(O ja, de vraag is eigenlijk niet; hoe kom ik van een verslaving af, nee de vraag is; durf ik, wil ik wel van die verslaving af?)