Ten eerste even voor alle duidelijkheid, het is een zeer persoonlijke visie, alleen gebaseerd op wat ikzelf bereikt heb aangaande het omgaan met eigen bipolariteit. Datzelfde geldt ook voor mijn visie op "verslaving".
Wel is het mogelijk dat er in hetgeen ik nu ga pogen in schrijven om te zetten, een zekere gedrevenheid doorklinkt die misschien wat opdringerig kan overkomen. Dat mag je gerust nemen voor wat het is; werkelijke betrokkenheid! Dat heeft dan weer te maken met de ellende die ik bij anderen tegen ben gekomen in zowel de verslavingszorg als de psychiatrie. Dan heb ik het vooral over periodes van eigen opnames in deze behandelklinieken en tevens vanwege mijn ervaringen met bijwerkingen van medicijnen.
Laat ik het mezelf nou niet te moeilijk maken en gewoon beginnen te vertellen over mijn huidige ( medicijn en ondersteuningsvrije ) staat van zijn betreffende mijn heftig bipolair verleden.
Hetgeen mij uiteindelijk gered heeft van "institutionalisering" (de eeuwige patiënt) is vooral de instelling en overtuiging dat ik niet ZIEK ben of zelfs was! Hetgeen je noch in de psychiatrie noch in de verslavingszorg met dank wordt afgenomen.
Uiteindelijk is het me ergens tijdens die periode gelukt hun spel maar mee te spelen, opdat ik mijn innerlijke overtuiging, in alle onrust die ikzelf al had, vorm kon gaan geven.
Wel is het bijna altijd noodzakelijk je eventuele "trauma's" uit een verleden goed door te werken en onder ogen te zien. Dat is gelijk de reden dat het niet voor iedereen mogelijk is om zonder medicijnen te kunnen. Als pijn en frustratie echt veel te diep zitten, kan het beter zijn met medicijnen genoegen te nemen. Die mensen ken ik ook genoeg hoor. En dan is het eigenlijk een goede en humane keuze.
Toch wordt er nog steeds te vaak vanuit de behandelzorg bij deze 2 "ontsporingen/aandoeningen" aangekeken als;
eens een dief altijd een dief! En voor je het weet kijk je zo tegen jezelf aan!
Zowel aangaande bipolariteit als verslaving heb ik behoorlijk diep gezeten en ben nu, dankzij een visie die voor mij blijkt te werken, geen deelnemer meer in beide circuits.
En hoe ik nu tegen mijzelf aankijk met toch nog een link naar dat verleden?
Bipolair zijn betekent nu voor mij een mens zijn van uitersten, die door zelfacceptatie en verworven inzicht in zichzelf én over hoe er tegen deze "ziektebeelden wordt aangekeken, kan leven en genieten vanuit die hij werkelijk is. Zonder medicijnen en aangepraatte etiketjes. Dat zelfde geldt eigenlijk ook voor hoe ik tegen mijn verslavings aanleg aankijk.
Nogmaals, dit is zeer persoonlijk en ik weet dat er mensen zijn die zich prima redden mét medicijnen en daardoor ook een volledig en evenwichtig bestaan kunnen leiden!
Wat ik overigens tijdens mijn medicijngebruik in het begin niet wist en uit gemakzucht later vaak achterwege liet, is dat veel water drinken en regelmatig sauna bezoek, de bijwerking en de schade van medicijngebruik enigszins kunnen beperken!
Ook een reden dus dat ik er nog zo af en toe over schrijf, vooral als ik er weer eens mee word geconfronteerd hoeveel bijwerkingen en schade medicijnen kunnen veroorzaken.
( aangezien ik dit soort onderwerpen in vervolg als "specifiek" zal behandelen, kun je eventueel bij reactiemogelijkheid onder in de rommelkelder op dit stukje reageren.)
