Geen recht meer van spreken, niets te vertellen....alles valt stil.
Eruit gekomen en stil geworden.
Niet meer wachtend, geen hoop meer nodig want niets is hopeloos.
Alles gaat door, goed is goed en niet goed is nog steeds niet goed.
Maar dan heel anders, héél anders!
Het kruis is niet meer dan een herinnering.
De rode knop...ik klap dicht.
Niet drukken!
Die rode knop bedien ik zelf wel.
Zo voelt "bevrijd" zijn.
Stil.
