Meestal poog ik iets te schrijven tot een hopelijk nut in het algemeen...
Zeker als het gaat om gemoedstoestanden en het omgaan daarmee.
Maar er is iets in mij volkomen dichtgeklapt en daardoor onbespreekbaar.
Niet het "onbespreekbare" als in; ik wil er niet over praten.
Het is al een tijdje gaande en voor alle duidelijkheid;
Het gaat niet over webloggen...
Het gaat over "leven"!
Met anderen kan ik er niet echt over praten, want logischerwijs lokt het "goede adviezen" uit.
Heel begrijpelijk overigens, want als iemand mij vertelde wat ik soms aan anderen tracht duidelijk te maken, zou ik die neiging ook niet kunnen weerstaan.
Ik leef en doe, dat is het zo een beetje, meer niet.
Met een beetje goede moed mag ik hopen dat ik tegen een transformatie aan zit....
Transformatie....ach, ik ben al blij als ik weer eens simpelweg enthousiasme in het leven ervaar!
Niettemin ben ik zeer tevreden dat ik hier zonder hulpmiddelen doorheen ga.
Ooit was dat anders en dronk en slikte alles weg wat mij niet beviel of wat ik niet aan dacht te kunnen.
(Op de foto een jongeman van 23, net vader geworden die nog niks dronk of slikte...)
