Geloven mensen in "schuld" omdat ze zichzelf schuldig achten aan iets en dat niet onder ogen durven of kunnen komen?
Nee, ik bedoel niet het soort schuld van wie is de dader.
Of menen zij dat anderen "schuldig" zijn aan wat hen gevormd heeft en doet lijden, opdat ze daardoor haat, wrok en wraak gevoelens menen legitiem vast te kunnen houden?
Geloven in "schuld".
Als je het begrip "schuld" vertaalt in oorzaak en gevolg en daarin je eigen verantwoordelijkheid gaat nemen, verliest het begrip schuld zijn verlammende werking en word het leven leefbaar.
Veel mensen gaan gebukt onder dat vreemde verlammende schuldgevoel, waardoor ze het niet alleen zichzelf moeilijk maken, maar vaak ook de ander. Gevoelens lijken afhankelijk van de lading die ze door omstandigheden hebben meegekregen....Ik denk ineens aan een bijbels begrip als "erfzonde" en het oosterse begrip karma, het is maar op welke manier je deze begrippen hebt meegekregen in het leven of op welke manier je er kennis mee gemaakt hebt wat ze voor je betekenen. Heel nuchter gesproken zou je in beide gevallen kunnen spreken van "oorzaak en gevolg", ware het niet dat mens soms door een bepaalde kijk vanuit religies er heel anders mee omgaat.
Schuldgevoel kan een leven daardoor onnodig belasten en mensen de kans ontnemen om het als een leerproces te zien. Een wezenlijke kans tot groei en tot bevrijding uit de bekrompenheid van een afgebakende "geest" (mind).
Hoe reëel kan een schuldgevoel zijn?
En als het reëel is wat zou je er dan mee kunnen doen?
Denk eens aan de waanzin van beulen in vernietigingskampen....
De gedachte alleen al maakt je toch ziek als je met zulk een last zou moeten leven!
En op dit punt van schrijven wordt mijn schrijfsel weer vooral een overdenking.
Schuldgevoel....zolang het te overzien is, doe er wat mee, werk eraan, maak goed wat goed gemaakt kan worden en vergeef jezelf daar, waarvan je weet dat je niet beter wist, niet beter kon.
Soms is het verdomde handig om zomaar in het basale begrip "God" te geloven zodat je meent het uit handen te kunnen geven.
Ach,ik denk maar zo,een diep innerlijk schouwen en je wezenlijke zelf het werk laten doen, is ook zo gek nog niet.
En in het geval van een onbevredigende uitkomst kun je ook zeggen; "Het is nou eenmaal niet anders en zal wel ergens goed voor zijn", i.p.v. "Hij zal er een bedoeling mee hebben".
(Over de kracht van "geloven" zal ik ook maar eens een keer wat brainstormen.)
Een ongenuanceerd schrijfstukje, waar ik mij niet schuldig door voel..
