Rob was niet, Rob is...Hij is de Wind die door mijn ziel raast,
door ieders ziel raasde die hij tegen kwam.
Draaiend liet hij je achter,
draaiend van verwarring.
Rob confronteert, speelt de gek,
houdt je een spiegel voor.
Soms lag zijn Wind even in mijn schoot,
en als verlangen de kop op stak
stormde hij verder.
Als een orkaan die niet door had
dat hij om zijn eigen kern stormde...
En de wind...de wind ging liggen,
niet wetende dat hij als briesje ruimschoots
voldaan zou hebben.
Maar jouw briesje waait mijn tranen droog..
Vriend in eeuwigheid.
Prachtig!
BeantwoordenVerwijderenJa die Rob IS ,zelfs in de Stilte die nu is en ook nog weer niet neemt hij je mee in Zijn bries.
BeantwoordenVerwijderenHoe waardevol,een vriend voor altijd.
Hoi Walter, wat een prachtig gedicht. Zo te lezen was Rob een bijzonder mooi mens. Jij draagt veel van zijn liefde uit in ieder geval.
BeantwoordenVerwijderenJe gedicht raakte mij, en mijn vrouw.
Groetjes, John