Het vaderschap is mij bijzonder dierbaar.Om verschillende redenen, o.a. ook door mijn eigen moeizame verleden.
Daar wil ik nu even niet over uitweiden, temeer omdat alles goed is gekomen.
Althans in de zin van; Zo goed als het nu zijn kan!
Ik ben een trouwe lezer van Whisperings of the soul, een weblog met werkelijk prachtige afbeeldingen en juweeltjes van schrijfkunst.
Dit keer raakte een artikel mij in het bijzonder. "Het ritueel van de kus". (aanklikbaar)
Meteen dacht ik aan een oud werk van mij, waarbij ik zelf een beetje het gevoel heb van de schitterende foto op "Whisperings..."
Even zeer kort over de symboliek in mijn werk;
Rechts wordt min of meer de moederschoot verbeeld, waaruit zowel vader als zoon ontstaan zijn. Het water verbeeld de stroming van levensenergie, de driehoek rechts, de drie-eenheid.
Links onder wordt het mysterie van het leven verbeeld en de witte cirkel linksboven verbeeld het Al dat IS.
Eigenlijk verklaar ik liever niet de symboliek in mijn werk, dit keer vond ik een uitzondering op zijn plaats!
Dank je Walter. Ook zonder de uitleg heel invoelbaar en treffend, prachtig werk. Juist om de drie-eenheid te benadrukken koos ik voor die foto. Mijn vader was er altijd en tegelijk, door zijn bijzonder autoritaire houding, afwezig, een man - er staat wel ergens een gedicht over - die mij al vroeg het zwijgen leerde. En dat ikzelf tegen wil en dank een afwezige vader ben geweest, trof mij des te meer, ik leek een kopie die ik niet was noch wilde zijn. En nu is mijn Olivier weer terug en heb ik zelfs met zijn moeder weer goed contact; over de verlorenheid praten we maar niet, dat is ook niet zinvol want dan lijk je op zoek naar schuld en dat leidt letterlijk tot 'wijzen' en verandert de bron van vernieuwing in die van twist, overbodige twist die je nooit meer juist weet te verwoorden (ook al denk ik het wel te weten).
BeantwoordenVerwijderenZo ook vandaag toen mijn zopas vertrokken geliefde er was - we spreken over het nu en dat leidt tot saamhorigheid, de verbinding is niet verbroken - maar leidt daarna ook tot levensverdriet, dat er vanwege de chronische pijn niet goed bij kan hebben - hoewel die wederzijdse warme betrokkenheid enorm goed doet.