We kennen het waarschijnlijk allemaal wel, je leest...maar blijkt niet werkelijk te lezen wat er staat. Al snel is het denken geneigd te associëren met eigen herinneringen en eigen gevoelens.Ik ken het van mezelf maar al te goed en zodra ik dat merk, lees ik even terug of denk aan de context waarin iets geschreven is.
Waarom ik dit alles even benoem?
Omdat dingen waar ik regelmatig over schrijf en zal blijven schrijven omdat ze voor mij zeer belangrijk zijn, vaak erg gevoelig liggen. Zowel bij mij als bij de lezers.
Dan heb ik het over Psychiatrie en verslavingszorg.
Laat ik ter overvloede nog eens duidelijk zijn! Mijn schrijven is natuurlijk subjectief, hetgeen niet wegneemt dat ik me ook in algemene zin enorm verdiept heb in deze onderwerpen en daardoor zowel uit ervaring als uit feitelijke algemene kennis spreek.
Wantoestanden in deze zorgsector, die mij het persoonlijk vaak extra moeilijk hebben gemaakt en zelfs hebben tegen gewerkt in mijn genezingsproces, zal ik daardoor niet na laten te benoemen!
Niet zozeer voor mijzelf meer, ik heb het uiteindelijk prima gered en ben er sterker uit gekomen.
Ik doe dit nu nog vooral vanuit begaandheid met mensen die minder weerbaar zijn en door systemen nog zieker gemaakt worden!
Als je dit onzin vindt wat ik hier stel, het internet bevat een gigantische hoeveelheid informatie hier over. Wat let je!
Neem van mij aan, daar waar ik werkelijke reden had om hulpverleners dankbaar te zijn, ik dat op allerlei manieren heb weten te uitten.
Mochten er toch mensen zijn die zich hier en daar door mij persoonlijk in deze gekwetst voelen of niet begrepen, dan ben ik ten alle tijden bereid tot een uitvoerige e-mail wisseling.
Anoniem sarcasme plaats ik nog alleen als de persoon in kwestie zichzelf daardoor tegen spreekt en te kijk zet!
Lezen is idd niet makkelijk, je moet altijd tussen de regels lezen.....
BeantwoordenVerwijderenIk werk ook in de hulpsector en ben blij mensen te kunnen helpen, zeker als ze dat waarderen!
Iedereen leest met een 'bril' op...
BeantwoordenVerwijderenafhankelijk van de kleur van de glazen,
krijgt de tekst voor ieder een ander kleur.
Misschien eens proberen het brilletje van de schrijver op te zetten?
Dat is ook de zin en de betekenis van lezen Walter, in de verbinding neer je eigen leven leer je het onderscheid, de emotie, de ethiek, leer je reflecteren. Er is feitelijk maar één criterium: wat je leest, waar je naar kijkt en luistert, moet je wel raken of fascineren, er minstens iets in herkennen waarmee die verbinding tot eigen leven 'gezien of gevoeld' wordt en mogelijk is. Ook alleen dan kun je kritisch lezen of luisteren. "Hoe leer ik hoe mensen zijn?": veel lezen, films kijken. Daar ligt je vorming, daar ligt de bron van 'het doorgeven'.
BeantwoordenVerwijderen'Het brilletje van de schrijver', nu ja, met wie je je ook identificeert in het boek, je leest en leert over andere invalshoeken, andere visies, andere mogelijkheden, wegen, keuzes. Lezen als een puntenslijper.
BeantwoordenVerwijderenWat ben ik toch altijd weer vereerd met dit soort reacties!
BeantwoordenVerwijderenEen mens blijft levenslang lerende (mits hij daar voor openstaat) dus elke reactie leert mij weer verder over het leven en de mensen...
En, eigenlijk ook naar Wim, als je door je eigen bril leest (ook al blijft lezen subjectief), ontdek je niets, boeit het niet, gaat het vervelen - tenzij je er bevestiging, herkenning, in leest, maar dan spoort het juist weer aan omdat je die erkenning nu eenmaal nodig hebt. Erkenning is het mooiste en meest noodzkalijke 'goed', er lijnrecht tegenover staat vernedering en dat is het lelijkste en moet het hardst bestreden worden.
BeantwoordenVerwijderen