Het mag nu van mezelf, want hen die het betreft zijn niet meer....Zowel mijn vader als mijn moeder, de meest soms onbegrijpelijke maar liefdevolste mensen ooit!
Weinig wat een kind kan beschadigen is mij in mijn jeugd bespaard gebleven.
Toch durf ik uit het diepst van mijn wezen te stellen dat ik, mijn ouders én mijn leven bijzonder dankbaar ben.
Mijn ouders, hun machteloze eerlijkheid van Zijn.
Een begrip als; het is hen vergeven, klinkt mij bijna als belediging aan hen in de oren! Er valt hen niks te vergeven....
Kun je iets met deze abstractie?;
Alles wat hen te vergeven zou kunnen zijn, vergeeft zich dankzij hen in mij.
Dat pijnlijkste moment ooit:
Mijn vader was een bon vivant, mijn moeder een geboren Moeder in alles waar zij voor leefde. Die twee, een bijna onmogelijke combinatie.
Zo rond mijn zesde vluchtte de "gevangen bon vivant", mijn vader, in de alcohol.
Een sprong over al het tussenliggende leed heen...
Ik was nèt 17 en opgekropt kwaad. Kwaad over alle pijn en verdriet in het gezin.
Weer zo'n avond dat mijn vader straal bezopen thuiskwam en mijn moeder haar mond weer niet kon houden! Voor de zoveelste keer liep het volkomen uit de hand, schelden, vernederen en uiteindelijk ging mijn vader mijn moeder te lijf.
Plots knapte er iets in me en was het alsof alle kracht vanuit de aarde in mijn lichaam schoot! Ik greep mijn vader, wierp hem op de grond en begon te trappen.
Trappen is hier een betere omschrijving dan schoppen.....
Nooit had ik zulke tegenstrijdige gevoelens in mijzelf ervaren.
Ik trapte net zolang totdat hij letterlijk ònder de verwarming lag!
Wanhopig keek hij mij aan, het monster in hem was dood en hij riep;
"Jongen, ik ben je vader, je Váder!!!!"
Mijn hart scheurde in tweeën en ik weet niet wie meer pijn voelde hij of ik....
Dit is slechts één van de ontelbare voorvallen uit mijn leven.
Begrijp je dat er voor mij nog maar één weg mogelijk is?
De weg van totale vergeving en onvoorwaardelijke liefde.
Een weg die, hoe vreemd het ook moge klinken soms weer gepaard moet gaan met datzelfde soort trappen.
Maar dan totáál anders....
"Alles wat hen te vergeven zou kunnen zijn, vergeeft zich dankzij hen in mij". Prachtig.
BeantwoordenVerwijderenVoor je het weet is vergeven ook een vorm om je te verheffen, en dat is wat je niet wilt lees ik uit je tekst.
Misschien betekent "het is goed zo", wel hetzelfde.
Wat een openhartig logje, en als ik dit lees heb ik veel bewondering voor jeen met je tweestrijd, dat je het daar niet bij liet, dat je verder ging met alles. En hopelijk volg je nu de goede weg dat je geen trappen meer moet uitdelen!
BeantwoordenVerwijderenpfoe zeg: zit met een woordenloos toetsenbord...
BeantwoordenVerwijderende weg van vergeving is zoveel mooier dan die van bitterheid en wrok
Het wordt me steeds duidelijker
BeantwoordenVerwijderenwaar jouw steeds terugkerende uitdrukking
'het blijft hard werken'
vandaan komt...en wat ze inhoudt...
dit 'werken',
dat alles weet om te vormen
tot iets om dankbaar voor te zijn...
Dit noem ik het 'echte werk'.
Alle geluk heb je 'verdiend'.
Hartelijke groet.
jezelf vergeven is ook een vorm van loslaten.
BeantwoordenVerwijderenmisschien wel de allerzuiverste:))
ik lees dit en weet niks zinnigs te zeggen
BeantwoordenVerwijderendat jij geworden bent wie je bent is bijna onvoorstelbaar na zoveel leed
en misschien of heel zeker is het dat die je zo gemaakt heeft, een wijs man
maar niet iedereen zou er zo goed uit komen, dat bewijst dus dat je er hard aan gewerkt hebt
je bent te bewonderen!!
Lieve Walter ik was hier een paar dagen niet, maar toen ik dit logje las...
BeantwoordenVerwijderenJa, ik wéét het ik begrijp het en ook daarom snijdt het door mijn ziel. Want het is het zelfde verlangen naar 'totale' onvoorwaardelijkheid, die ook bij mij los kwam, toen ik vroeger de onmacht in mijn ouderlijk huis meemaakte. Ja en trappen deed ik ook terwijl ik daarna onmiddelijk keihard wegrende. Weg van wat mij lief was.
De onvoorwaardelijkheid heeft zich omgebogen in onbaatzuchtigheid en trappen? Nee dat is niet meer nodig, want er is nu werkelijke vrede én liefde genoeg. Al ligt de pijn en het ongeloof nog dichtbij.
Ik scrolde enkele logs van jou naar beneden om alles eens heel goed te kunnen lezen. En wat een rijkdom aan gedachten valt hier te rapen!
BeantwoordenVerwijderenSorry dat ik niet op elk log reageer, maar daar zijn twee redenen voor: het zijn er zo veel dat ik niet kan volgen, en jouw omslachtige manier op spam te vermijden maakt het er niet makkelijker op...
Toch verder blijven doen hé, mooi mens!