Werkelijk loslaten.

Als het gaat om het werkelijk loslaten van pijn, verdriet, verwarring en verslaving die achter je liggen, hoe pak je dat dan aan?

Om te beginnen; Het is erg afhankelijk van de "zwaarte" van dat verleden dus zijn er niet werkelijk standaard oplossingen voor, het blijft zeer individueel. Wat wel min of meer een vereiste blijkt, is vergeving en begrip voor alles en iedereen die met dat verleden te maken hebben of hadden Inclusief jezelf.
Loslaten betekent ook je verleden niet meer gebruiken om jezelf te rechtvaardigen en het volkomen te laten rusten. Daar waar het hoort, in het verleden.
Dat is een lange weg en daar is veel inzicht voor nodig.
Soms gaan mensen een verleden koesteren of cultiveren tot een soort status. Bang om zichzelf kwijt te raken als  ze dat verleden werkelijk achter zich laten!
Op zich heel begrijpelijk, want écht loslaten voelt in het begin als een "gat", een gemis. Alsof er een grond onder je voeten vandaan genomen wordt.
Juist dan wordt het noodzakelijk die weg van loslaten verder in praktijk te gaan brengen, want die angst zal onterecht blijken te zijn als je die weg vervolgd.
Het verleden hoef je niet vast te houden...het heeft je namelijk gebracht tot waar je bent en daar waar je bent is het NU.
Al naar gelang de "zwaarte"van een moeilijk verleden kan een mens meer tijd nodig hebben het een plek te leren geven. Helaas kan het voorkomen dat mensen er daadwerkelijk een heel leven voor nodig  hebben!
Tot slot van dit stukje;
Ondanks dat iedereen over dit gegeven natuurlijk een eigen mening zal hebben durf ik wel te stellen in zijn algemeenheid dat de grootste vijand van het "loslaten" verbittering is.
Dat kan in de vorm zijn van het vasthouden van woede, teleurstelling en wraakgevoelens.
En als een mens die niet kan overwinnen, komt er van werkelijk bevrijd in het hier en nu leven, niets terecht.