De Stilte-dag die ik zo nu en dan neem is niet bepaald altijd rozengeur en maneschijn...
Waarom ik het dan toch doe heeft alles te maken met mijn ( noodzakelijke) behoefte aan verdere zelfkennis. Laksheid en vanzelfsprekendheid waren ooit valkuilen voor mij waardoor ik weer kon terug gaan grijpen op verslavingsgedrag of medicijngebruik.
Dat is verleden tijd, maar het houdt wel in dat er blijvend aan gewerkt moet worden. Een werk dat ik gelukkig tegenwoordig met liefde doe, want het gaat in feite inmiddels al lang niet meer over drank en medicijnen. Het gaat er nu nog alleen maar om hoe ik met mezelf en anderen omga.
Vandaar dat ik op zo'n stilte dag soms van alles in mijzelf tegen kom waar ik nog verder aan moet werken!
Natuurlijk zijn er ook stilte dagen bij zoals je eigenlijk een stilte dag wenst.
Rust, volkomen rust en ontspanning, ruimte vrijmakend voor alles wat weer komen gaat.
