Als we er werkelijk niet meer omheen kunnen.
Die plekken heten; Alleen, Stilte en Leegte....
Door niet naar de angst te durven kijken die daar heerst blijven we de angst als een schim ervaren die als een bedreiging steeds andere vormen aanneemt, waardoor hij ongrijpbaar lijkt.
Lijkt, want door er niet naar te durven kijken gaat angst een eigen leven leiden....
Wees alleen en kijk naar je angst...naar angst kijken zonder er bang voor te zijn.
Klinkt raar, maar het kan. Jij op jouw manier en ik op de mijne.
Een algemeen recept van onderzoek is er niet. Het heeft namelijk te maken met wie je bent en wat je gevormd heeft.
Hetzelfde geld voor Stilte, werkelijke stilte. Stilte die verder reikt dan een dagje op die grote stille heide of een dagje zonder radio of tv.
Ook de leegte is een prima schuilplek voor angst.
De leegte van gewoon niks doen, totaal niks. Net zolang tot de angst komt.
Ooit tijdens een psychose had ik een gewaarwording van een duivel die fysiek zichtbaar en letterlijk tastbaar, brandend en monsterlijk op mij af kwam...
Zwetend van ultieme angst besloot ik hem recht in de ogen te kijken en riep hem toe;
"Kom maar op jij, kijk me aan als je durft, kijk mij maar eens recht in mijn ogen!!!"
Heftig hartbonzen overmande mij bijna maar....
hij verdween om werkelijk nooit meer terug te keren!
