Zal ik dit stukje wel schrijven?
Blijkbaar, want ik ben er reeds mee begonnen.
Als ik spreek naar aanleiding van wie ik zelf ben en het heb over eigen verantwoordelijkheid nemen over je leven en dat betrek op mijn verslaving en verwarring van weleer dan heb ik het over iets dat mij gegeven is.
Waarom de ene wel en de andere niet, dat is een vraag die ik me niet meer stel.
Die vraag bracht en brengt me alleen een zinloos gevoel van verdriet waar niemand iets mee kan.
Eigen verantwoordelijkheid nemen voor de situatie die het leven je brengt of het nou om ziekte of om andere dingen gaat. Ja, maar enkel als het je werkelijk gegeven is.
"Haar" is het niet gegeven...
Als ik bij haar ben en ik zie dat tengere lichaampje dat nog amper 44 kilo weegt, dat wezentje dat sigaret na sigaret rookt en bij wie geen orgaan meer normaal functioneert vanwege haar anorexia....
Nee, dan denk ik niet meer aan eigen verantwoordelijkheid dragen.
Zij draagt duidelijk een lot dat voorbij elke vorm van verantwoordelijkheid gaat.
Toen ik haar pas leerde kennen besloot ik haar serieus te nemen....
Het hield in dat ik haar gewoon aansprak om wat ik zag en wat ze met me deed en ik lachte en ik plaagde.
In het begin keek ze me aan met een blik waar ik mogelijk van terug had kunnen schrikken.
Ze is klein van gestalte en keek tegen me op...alsof ze op me neer keek! Ja, nu lach ik even....
Volgepropt met medicijnen weet ze haar blik te behouden van degene die ze werkelijk van binnen is.
Ik bewonder haar, ze raakt me in het diepst van mijn ziel.
En als ze me wel eens een cadeautje geeft en me vertelt dat ze blij met me is...
Eigen verantwoordelijkheid nemen, ja zo blijf ik er tegen aan kijken, dat wel.
Ik op mijn manier voor mijzelf en zij op haar manier voor zichzelf.
Want hoe vast ze ook zit, ze is werkelijk die ze is.
En ik..ik heb het voorecht haar te mogen "plagen"....
( Van binnen huil ik soms wel om haar, maar dat is een ander verhaal.)
Echt contact zo belangrijk,zo kostbaar. Heel fijn om te lezen lieve Walter. :)))
BeantwoordenVerwijderenHoe t ook verder gaat jij bent in haar leven gekomen elk moment wordt meegenomen. :)))
lieve warme groet Kagib
Dat is een schrijnend verhaal.
BeantwoordenVerwijderenWel mooi dat je contact met haar hebt.
Hopelijk kan ze de anorexia eens overwinnen.
walter je maakt me stil
BeantwoordenVerwijderenmooi geschreven Walter. We kunnen niet iedereen helpen zijn probleem te overwinnen maar toch door er te zijn.. dat zegt zoveel. Liefs Natje xxx
BeantwoordenVerwijderenmooie tulpen staan hier rechts, mag ik ze op mijn blog plaatsen? het geeft een lente gevoel :-D
BeantwoordenVerwijderenherkenbaar
BeantwoordenVerwijderentreffend geschreven, het raakt me
Daar word ik stil van.
BeantwoordenVerwijderenIk sluit me aan bij de zwijgers.
BeantwoordenVerwijderenIk ben ook stil.
BeantwoordenVerwijderenDe meest positieve mensen
BeantwoordenVerwijderengaan worstelend en strijdend ten onder.
Dat is het leven op aarde.
Bij de ellende heeft ze een geluk:
Jou!
Jij lijdt niet mee maar leeft mee.
Dat helpt.
wat een zwaar lot voor haar
BeantwoordenVerwijderenheel erg verdrietig
lief dat je haar zo steunt op jouw zo eigen manier
Nu pas Walter ontdek ik dit stukje en ja, je zult begrijpen dat het me raakt. "Het lijden van de ander". Natuurlijk is het lijden van de ander ook ons eigen lijden, want wanneer we om die ander gèven, dan lijden we toch mee, want we laten de ander niet alleen in zijn of haar ellende.
BeantwoordenVerwijderen(Wat fotorantje zegt: -lief dat je haar zo steunt-)
Steunen betekent dat je óók een deel van de pijn draagt en hoe zwakker die persoon wordt, hoe méér je zelf te dragen (ondersteunen) krijgt en daar hebben we de Liefde voor om ons bij te staan en te helpen.
Ook al lopen we soms door de glasscherven, we lopen gewoon door, want jij en ik, we houden toch beiden zielsveel van het leven, hoe het ook is, we hebben de kracht.
Lieve Waltier, ik houd van je op een bijzondere manier.