Afscheid van Rob.

Zo juist verneem ik van zijn broer dat Rob tussen 15:30 en 15:45 uur gecremeerd zal woorden.

De crematie zal in besloten kring plaats vinden. Directe familie en zijn zoontje Dane van 7 zullen aanwezig zijn. Er zullen kaarsjes gebrand worden voor hem.

Mijn hart zal bij hen zijn en op mijn eigen wijze zal ik afscheid nemen via een ritueel dat Rob zeker gewaardeerd zou hebben.

Plek gezocht.

Er wordt een plek gezocht...Het wezen van een mens zoekt en plek bij gebeurtenissen, een plek in zijn systeem! Nee, niet alleen in zijn hersenpan, het "gevoel" zoekt de plekken waar het uiteindelijk hoort en veilig is.

Lukt dat niet of slechts gedeeltelijk dan kunnen er stoornissen ontstaan, lichamelijke zowel als geestelijke. Heftige emotionele gebeurtenissen kunnen soms in stille of openlijke paniek door het systeem gieren, op zoek naar de juiste plek. Een plek om tot rust te komen.

Geef het systeem die ruimte en tijd om die plek te vinden! Kijk liefdevol toe alsof je een buitenstaander van hetzelf bent, om indien nodig in te grijpen en te corrigeren...maar geef/neem tijd en ruimte.

Door wie dit ingegeven wordt, ik zou het echt niet weten...toch typen mijn vingers dit...ik zal het maar eens lezen en kijken of ik er iets mee kan.

De Vader, de Weg en het Kind.

Dat was het wel!

Die zondag, 26 september 2009...een prachtige herfstdag;

Vastgelegd, en om nooit te vergeten (en het leven gaat gewoon door)

De man in de jurk en...

de beeldschone moslima.

Voor het eerst heb ik hier bewust een illustratie bijgemaakt omdat ik vanuit een bepaalde integriteit hen niet persoonlijk zou willen afbeelden. Uiteindelijk zijn zij niet meer of minder dan symbolen.

De man bestaat, hij is een bekende figuur in mijn woonplaats en veel weet ik niet van hem.

Een enigszins verwilderd en leeftijdloos type. Zijn bebaarde en verwilderde mannenhoofd wordt voortbewogen door een onhandig lopend bejurkt en behakt lichaam. Behakt als zijnde; hij draagt charmant bedoelde naaldhakken, in ieder geval dames schoenen.

Als "kenner" vermoed ik alcoholisme en psychische stoornis....en tevens als kenner van uiteenlopende gevoelens en uitingsneigingen zeg ik: Het moet een label hebben in deze maatschappij!! Voor de rest vind ik de man heel echt, maar heb wel te doen met zijn wanhoop die ik onder dit alles vermoed. Vermoed, zeg ik erbij...verder hoef ik dan ook niets over de man te weten, in mijn ogen is hij gewoon een bijzonder mens.

De link met een moslima?

Ik kwam er op door me te beseffen dat uiterlijk en hoe de mens zich kleed veel over zijn of haar situatie te vertellen hebben. Regelmatig zie ik hier werkelijk beeldschone moslima's lopen die er uit zien als tengere porceleinen poppetjes. Witte gezichtjes, daarin mooie donkere ingetogen ogen en basaal gekleed. Zwart, met een witte doek om het voorhoofd gebonden.

Voor mij wereldvreemde plaatjes.

Maar dan denk ik aan de gezinnen die hier in mijn woonplaats trouw ter kerke gaan, sober gekleed, meest grijs of zwart, soms wat stoute kleuraccenten, strenge blikken die enigszins geforceerd overkomend, liefdevolle blikken pogen te verspreiden...Of juist niet.

En dan denk ik; we leven in 2009, internet, informatie over alles wat je maar verzinnen kan!

Wie o wie geeft deze onvrijheid in, blijkbaar als opdracht?

Mocht ik de enige zijn die dat als onvrijheid ervaart, ach tis maar een eenvoudig weblogje van een levenshobbyist.

Gedicht van Rob.

Flierefluit

Ik ben Opnieuw Geboren

Op zich maakt dat niet uit

Ik flier nog wel eens fluit

Of laat wat van mij horen

Slapen gaat nog wat moeizaam

Soms sla ik een nacht over

Het rusten is dan pover

Ik kijk dan door mijn raam

Een nacht moeten overslaan

Is voortaan, uit den bozen

Ruikt mijn aura al naar rozen

Nog wat; hopelijk zal het jou behagen

De tijd houd ik niet meer in de gaten

Blijven wij wel.....

Johan- een mooi alias- van deze pief

Kortom: Ik heb Jou lief

Rob.

Als je er geen bezwaar tegen hebt...

ga ik door met leven, Rob.......

Gouda...

Hoe anders kan een "kinderboerderij" er achteraf ineens uitzien...Leeg.

Troost zoeken...

Troost zoeken, troost waar Rob recht op heeft niet ik!

Tegen een scherm aankijken en onzin typen, onzin terwijl hij er niet meer is!

Kon ik hem terug roepen, zou ik hem slaan..zou ik hem alles willen geven wat hij nodig had...hem uitschelden om hem daarna huilend in mijn armen te nemen...

Misselijk makende machteloosheid en even niet meer kunnen geloven waar hij in geloofde..."Ook na de dood kunnen wij elkaar bereiken". Ik vloek en ik jank!!!!!

Dit niet meer op een weblog...niet meer!

Op de proef gesteld...

Ze zeggen wel eens; toeval bestaat niet!

Juist gister las ik op Kagib's weblog een stuk van Barend van der Meer, niet wetende welk bericht ik die namiddag zou ontvangen. Het stuk raakte me enorm, gaf me kracht en tegelijkertijd een zekere melancholie. Soms zet ik een reaktie op Kagib's log, dit keer ook...

En dan, niet lang daarna het bericht dat mijn vriend Rob zich van het leven heeft benomen, een zware beproeving want alles rammelt in mij. Mijn levens "overtuiging", mijn vertrouwen in....,

Wijsheid, die ik lijk opgebouwd te hebben tijdens een leven van diverse beproevingen, vervaagt tot machteloosheid en wanhoop. Rob's intense eenzaamheid die door niets en niemand was in te vullen en nauwelijks te verzachten...waar schieten wij mensen toch in tekort naar elkaar? Maar dan toch dat wonder, zo'n schrijven dat ik kort daarvoor gelezen heb.

Laat ik het niet mooier maken dan het op dit moment is; ik ben in verwarring.

Rob....

Vandaag gehoord dat Rob er niet meer is....ik weet niet te reageren.

Herfst wandeling; Gouda.

Bloemendaalse weg en kinderboerderij.

Waterherfst.

Serie van 57 foto's vandaag in mijn omgeving gemaakt, dit vond ik een aardig sfeerbeeld.

Paps voor zoons...(inlijsten jongens!)

zoals gewoonlijk weer met spontane glimlach! (@)

Zo'ndag

Er was eens...........

Smoelen...(@)

Wat "gezichten" uit mijn werk gelicht.

Het mooie, het goede..het geluk!

Voor a.s. maandag heb ik reeds een "schrijfje" in de automaat gezet, het plopt dan rond 6 uur vanzelf mijn Spijkerbedje in.

Maar ineens bedacht ik me; wat een gezeur gooi ik er weer op! Ben ik dan zo een zeur, een negativist, zeg maar pessi,pessi? Nou, zo ervaar ik mezelf helemaal niet. Alhoewel ik al lang geen dromer meer ben, beschouw ik mezelf min of meer als redelijke realist die van het leven houdt en dankbaar is voor wat er op zijn pad komt, dus....?

Toch als ik om mij heen kijk en vooral ook luister, hebben veel mensen de gewoonte vooral het negatieve te benoemen ( neem het journaal eens als voorbeeld! ).

Blij en gelukkig, happy and gay zogezegd, geeft al gauw en zweverige, niet realistische indruk!

Het jammere is dat we soms zelfs in happy-people achtige bijeenkomsten "moeten" samen komen om geluk, hoop en blijdschap te delen, terwijl als ik hier, ter plekke m'n "geluk" zou benoemen het een vrij langdradig stukje zou worden. (@)

Omdat U zo aandringt, even in het kort dan;

Blij met mijn zoons, dankbaar voor mijn sterke gezondheid en de kracht die ik heb om steeds weer door te gaan, mij gezegend voelen met mijn talenten die precies datgene met mij doen dat ik aankan, het ervaren van schoonheid in bijv. de natuur, mensen dieren en gebeurtenissen, erg blij en tevreden met waar ik woon...( wordt het al vervelend? )

O ja, last but not least; de bijzondere mensen die ik in mijn leven ontmoet.

Was nog maar het bekende topje van de beruchte ijsberg hoor.....jouw lijst wordt vast minstens zo lang! Fijn weekend!

Bank zaken...

Tegen Gods wil?

Oei!!!

Nooit zal ik deze term gebruiken, mijn denken over dat wat men als God benoemt zou dit niet zo verwoorden.

Bij deze even een uitzondering omdat het over een onderwerp gaat dat mij zéér raakt!

Medicijnen bij psychische klachten......Hoe kan ik dit weer tot één van mijn korte stukjes laten behoren? Ik ga het proberen, helaas ongenuanceerd en behoorlijk fel!

Geestdodende middelen zijn het, moordwapens! Vaak is het vooral de omgeving die het beter voor de betreffende persoon vindt, of de persoon zelf is reeds zo gehersenspoeld door het keurslijf van een hier en daar verziekte maatschappij, dat hij er zelf baat bij meent te hebben.

Overspannen, depressief, verdrietig of wanhopig? Slik het weg dan heeft in ieder geval je omgeving geen last meer van je! Woede, agressie, negativiteit? Slik het weg, dan hoeft de oorzaak niet aan het licht te komen, want stel je voor dat anderen mogelijk een rol daarin hebben gespeeld!

Een alternatief voor pillen?

Ja hoor, gewoon pleisters, alles dichtplakken en gewoon laten stikken.

Maar dat levert te weinig geld op en geeft rommel en dat willen we niet.

(korter en ongenuanceerder lukte me niet, volgende keer beter!)

Metselwerk.

Om de grote "Leegte" heen

metsel ik steen voor steen

de illusie van mijn bestaan

en elk mens, met mij begaan

die bied ik soms wat stenen aan

Mijn laatste steen

dan is het af...

Die hoeft dan niet meer op mijn graf...

( Grote Leegte..... neem mij op. )

Een drukke "tante".

Dit werk heb ik destijds 'live' gemaakt van een kennis die duidelijke verwachtingen had van het eindresultaat. Ze kwam enigszins bedrogen uit en voelde zich ietwat betrapt.

Tja, dat is het risico als ik mensen portretteer. (@)

"Een flinke bos hout voor de deur!"

Tja, de buurman besloot zijn heg te vervangen door een schutting, dus zit ik, als man zijnde...met een flinke bos hout voor de deur!

Gelukkig is dat letterlijk....

Voor het geval ik gezocht word...

Tis maar dat je het weet! Waar ik me dan momenteel wel bevind? Ik zou het waarlijk niet weten....

Alles.

Alles heb ik reeds gezien

en

alles heb ik reeds ervaren

behalve

Het steeds weer nieuwe Nu.

Verandering...

Gelijktijdig met het jaargetijde veranderde plots ook mijn uitzicht.Slaperig kijkend vanuit mijn atelier zag ik dat de boerderij voor mijn huis wit was geschilderd, van achter beschenen door de vroege herfst zon.En zo veranderen dingen, dingen waar je alleen maar gewoon in mee kunt gaan en dat geeft ook een soort rust, er wordt gedaan en er wordt veranderd....En nu aan de slag met de dingen die je wél in de hand hebt! (sunny smile@)

Meer toelichting dit keer.

Bij dit soort werkjes houd ik mij totaal niet met techniek bezig, dit is puur van uit een bepaald gevoel en met het materiaal dat bij toeval voor handen lag. In dit geval aquarel.
De voorstelling lijkt duidelijk; de persoon in de deuropening overdenkt het één en ander.
Geel als chakra kleur verlaat de persoon op maag/buik hoogte...een gevoel komt vrij.
En als het ware duikt zijn bewustzijn in het bevrijdende van het spirituele zijn.
Paars staat hiervoor als symbool. De "vijver" van goud staat voor de belofte die dat inhoud.
( natuurlijk een verklaring van uit een terugwerkende gedachte, had ik dit tijdens het werken zo duidelijk, zou ik tot niets komen!)

Over onzekerheid 2.

Onzeker over wie je bent en wat je waard bent.

Via omwegen maakt iemand je duidelijk dat je niet zo bijzonder bent als je, klaarblijkelijk volgens die ander, denkt te zijn!

Je bent maar gewoon, vindt die ander....

Dat kan je dan mogelijk confronteren met het gevoel dat je jezelf best bijzonder vindt, tegelijkertijd kun je daarin dan je eigen onzekerheid daarover tegen komen.

Ben je misschien bijzonder als je je realiseert dat je alles in je hebt?

Maar dat geldt dan toch voor iedereen?

Waarschijnlijk ervaren sommigen dat als een te grote last of verantwoordelijkheid, want als je je dat bewust bent is het zaak iets van je leven te maken!

Het kind en de herfst in mij.

Hoe het kind in de mens onbevangen naar het hogere verwijst....

Over onzekerheid 1.

Iets waar iedereen zo nu en dan last van heeft, is het niet om het één dan wel om het ander.

Een onzeker persoon kan soms je eigen onzekerheid bloot leggen. Als je zomaar ineens gezegd wordt; "Volgens mij zou jij er zonder die snor en baard minder goed uitzien", dan zegt dat veel over die ander. Het wijst er op dat die ander zelf erg met uiterlijk bezig is en daar waarschijnlijk onzeker over is.

Toch vraag ik me dan af; Ja, hoe zit dat bij mij..want zo zou ik het ook kunnen zien, minder bijzonder...Dus word ik op de proef gesteld, relativeer ik mijn uiterlijk en kijk naar wie ik wezenlijk ben.

Dat zit wel goed en daar wordt aan gewerkt, constant! En ach, m'n uiterlijk is zeer afdoende voor wie ik ben.

Werkt dat altijd en bij iedereen dan zo?

Vraag het eens aan iemand die in de ogen van anderen misvormd of "lelijk" is, kan deze persoon er ook de betrekkelijkheid van inzien?

Er is zo veel om dankbaar voor te zijn, denk ik dan.

Zo veel waar we vaak totaal aan voorbij gaan en als vanzelfsprekend aannemen....

Geforceerd het gat willen zien!

Steeds weer kwam ik tijdens mijn snuffeltochten in mijn bestanden deze foto tegen, maar aangezien dit Spijkerbed een serieuze hobby voor mij is, moest en zou de foto een functie hebben! Ja, ja..wat ik in m'n kop heb, heb ik niet in m'n k*nt. Gat zou in dit geval een beter woord zijn. (hihihi)

Dus bij deze een reden gevonden "mijn "gat" te tonen op internet!

Niets gebeurt zonder reden, want zou het eigenlijk toch niet toepasselijk zijn?

Waarschijnlijk loopt dit synchroon met werkelijk weer een gat zien, want volgens mij zat ik toch in een lichte dip....wellicht?

Twee maal ....

Child in time...for masquerade.

Voor de zondag...wat plaats je dan?

Mijn "aangepaste" sociale kant dacht; dan maar 2 beschaafde tekeningen.

Nou, aangepast en beschaafd werk zoeken in mijn bestanden is een hele klus hoor!

Ik wens iedereen een aangepaste, sociale, maar ook vrolijke zondag toe! (@)

Waarschijnlijk niet gevonden...

Eigenlijk zocht ik een werkstuk dat bij een bepaald gevoel zou horen, ik lijk het niet gevonden te hebben. Misschien herken ik er morgen iets in dat mij nu niet te binnen schiet. Zal dit toch wel ergens door kiezen?.....

Verwachtingen hebben.

Verwachtingen hebben we allemaal en jezelf aan leren alleen reëele verwachtingen te hebben van uit een bepaalde levenswijsheid, ik heb daar m'n twijfels over.

Het enige dat je jezelf wel kan eigen maken is er anders mee omgaan.

Want zonder "verwachtingen" leven neemt ook stimulerende prikkels weg, het gaat echter om de aard van je verwachtingen en wat je er (daarna) mee doet.

Je kan bijvoorbeeld van jezelf zowel positieve als negatieve verwachtingen hebben. Bij negatief denk ik dan aan dingen als; het lukt mij toch niet of; die kwaliteiten heb ik nou eenmaal niet.

En in die zin kun je ook denken dat anderen zo over je denken, van je verwachten dus.

In positieve zin kun je je verheugen op de dingen zoals jij verwacht (hoopt) dat ze zullen gaan, maar ook verwachten dat anderen jouw goede intenties zien en als zodanig waarderen. Of gewoon te hoge verwachtingen hebben van je eigen capaciteiten.

Dat laatste neemt niet weg dat je gerust naar het hoogste in jezelf mag streven!

Waar het om gaat, is zo met verwachtingen om te gaan dat ze geen "schade" bij jezelf of anderen aanrichten. Komt een positieve verwachting anders uit, wees dan blij met de voorpret die je had en realizeer je wat je er door geleerd hebt.

Komen ze nog positiever uit dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden, wees dan gewoon blij en dankbaar, maar zie de dingen in de juiste verhouding. Dingen kunnen éénmalig zijn en hoeven geen garantie te zijn voor een vervolg!

Natuurlijk geldt dat ook voor negatieve ervaringen.

Dus; verheug je op..en zie uit naar...

Maar besef je ook dat je nooit aan de verwachtingen van anderen kunt voldoen.

Afsluitend; wees blij met wat er is en draag datgene waar je minder blij mee bent in vrede met je tot ook dat zich weer oplost!

( het enige dat leven in kwaadheid en teleurstelling oplost is...je gezondheid! )

Mijn eerste boeddha?

Een zéér ver verleden, een dagje met mijn zoon(tje)s in artis, destijds mij van geen boeddhisme bewust. Moet ik daar nu een teken in zien?
Ach nee, zo een soort dromer ben ik niet.....

Innerlijke tweestrijd

Soms is het dan beter even niets te ondernemen en de tijd te nemen totdat de dingen hun plek vinden. Oplossingen dienen zich zo af en toe vanzelf aan.

I am an Aliën.

(voor wie het nog niet wist!)

links, de tekening; ontwerp dus, rechts de ets.