Lopers.

Zowel mijn jongste zoon als ik zijn lopers.

Alles wat redelijkerwijs te belopen is, dat lopen wij.

Ik heb het dan niet zozeer over het recreatieve wandelen alswel het doelgerichte loopgedrag!

Een uur onderweg zijn naar iets waar je nèt effe je neus laat zien is voor ons geen probleem.

Onze neuzen lijken ook enigszins op elkaar. Onze drukke karakters ook, maar daar heb ik het even niet over! De botsingen worden steeds minder, zeg gerust ze zijn nihil geworden.

Één van ons twee wordt duidelijk ouder....Niet te verwarren met "ouder", want dat ben ik zowiezo vanwege ondermeer zijn geboorte.

Wat heeft dit met de afgebeelde foto's te maken?

Niks en toch alles, want op weg naar zijn huis heb ik ze gemaakt.

Een impressie van Amsterdam-zuid. Dure buurt, dat wel...vooral als mijn "arme" zoon zijn dagelijkse  portie fastfood in wil slaan!

Zou bijna alsnog de foto's vergeten af te beelden, dus scrollen luitjes!

Laaghangende bewolking?

Ze hebben een poortje op 109.

Wat een snobs zeg!

Ze schijnen veel spul illegaal vanuit Zandvoort in hun buitenbakken te laten inburgeren!

Wilde eigenlijk alleen die vogel er op hebben, maar ik had m'n bril verkeerd om op.

Voor een beestachtig kind of voor een schattige hond?

Poort van dure kledingzaak.

Vind je het gek met zo'n huur!

Stadsbeer.

Bezig.

Honderdvijfentwintig vel 225grms papier van 50 x 65 cm dat zich prima laat opspannen opdat er goed op te schilderen is!

Meestal doe ik daar toch wel een jaar mee....tenzij de inspiratie als vuurwerk uit mijn handen schiet, wie weet!

Ook dit is een stuk van het werk waarvan ik vorige keer 2 uitsneden liet zien. In deze fase werk ik met losse pigmenten die ik a.h.w. pas op het papier zelf meng en aanbreng met de acrylbinder.

Door laag over laag te werken zou er op den duur een apart effect kunnen ontstaan. Maar dat heb ik zelf niet voor het zeggen, dat bepaald mijn "Meester", de echte schepper. Ik ben slechts zijn tuig!

Nou ja, werktuig bedoel ik natuurlijk.

Hoe ik verder ga laat ik enerzijds door "Hem" bepalen en anderzijds door verf en kwast. Soms sta ik erbij en denk dan..ben ik hier niet overbodig?

Ach, Hij gebruikt toch liever mijn handen en mijn ogen.

Heb ik effe geluk!

Dromenlandlaan.

Tijdens de wandeltocht van het treinstation naar mijn zoon's huis, ongeveer een half uur, loop ik o.a. over deze laan.

Elke keer weer valt mij op hoe schitterend deze bomen zijn!

Dit keer had ik mijn kleine toestelletje gelukkig bij me en legde hem vast.

Ik zou zeggen, loop op je gemak deze prachtige laan uit totdat de nacht valt

Dan hoor je mij nog net vanuit de verte roepen;

Welterusten.....

Blij kind in mij.

Afgelopen dinsdag is mijn bestelling van Harolds bij mij gearriveerd.

Op zo'n moment is het kind in mij,

simpel en alleen maar blij!

Androgynie-Heelheid.

Even tussen neus en lippen door bespreken op een vrolijk en frivool weblog als het mijne?

De perfecte plek zou ik zo zeggen, want vrolijk, frivool én serieus kunnen best samengaan, net als het mannelijke en het vrouwelijke in één mens.

Wat dat betreft is het scheppingsverhaal van de bijbel een ramp, de vrouw als bijproduct!

Adam, de hele mens...hopla een rib er uit en de ellende kan beginnen...

Alles bij elkaar kom ik het steeds weer tegen, wat hebben die z.g. heilige geschriften toch een ellende veroorzaakt! Zowel tussen mannen en vrouwen als tussen mannen onderling.

Maar de evolutie van de mens heeft dat blijkbaar nodig gehad. Een ander onderwerp gaat dit raken, namelijk het "Godsbegrip" en het waarheen en waardoor en met welke reden is er de schepping?

Dat bewaar ik wel voor een koude winteravond! ( ik denk dan minstens aan een 60 graden onder nul, zodat de hersens nog nauwelijks voor rede vatbaar zijn opdat ik dan ongemerkt ontzettende flauwekul zou kunnen verkondigen!)

De androgyne mens, ik beschouw mijzelf graag als daar dicht tegenaan zittende.

Androgyn wordt in woordenboeken verschillend omschreven en de term "hermafrodiet" is niet hetgeen ik persoonlijk van toepassing vind.   ( hermafrodiet, waarbij een mens fysiek beide kenmerken vertoond in de vorm van zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen)

De andere vertaling van androgyn is de psychische, dus daarbij is het denken van de mens gelijkwaardig mannelijk zowel als vrouwelijk, terwijl het lichaam mannelijk of vrouwelijk is. ( verdorie, m'n neus gaat lopen...even snuiten!)

En nu komt mijn schrijvers uitdaging...hoe ga ik in het kort vertellen wat ik hier poog te zeggen?

Knetterhard kort dan maar?

Volgens mij is androgyn onze oorspronkelijke staat en is alle strijd die wij leveren tegen elkaar en binnen onszelf niets anders dan de strijd om naar die heelheid terug te keren.

Of laat ik het zo noemen;

Evolueren naar heelheid in één mens.

Ik kwam op dit stukje naar aanleiding van mijn overdenking waardoor Rob het zo moeilijk had met zichzelf. Hij wist zijn androgynie geen plek te geven.

Gelukkig heb ik mijn "grapjas" waardoor ik daar voor mezelf redelijk goed mee om kan gaan.

 Overigens heb ik nagelaten allerlei schrijvers en wetenschappers erbij te slepen en te citeren, juist omdat het iets is dat ik uit eigen beleven weet te omschrijven en daardoor niet de behoefte heb om met "bewijzen" van anderen te komen, want daarvoor staat internet tegenwoordig tot onze beschikking.

Terugtrekken?

(Toiletten Cobra museum!)

Een weblog kun je op vele manieren gebruiken, in feite is de keus aan jezelf.

En die keus heb ik reeds aan het begin gemaakt, nou ja...keus?

Het was een innerlijke behoefte, gewoon vanuit wie ik ben en hoe ik in het leven sta, maar dat hield/houdt wel in dat ik zo nu en dan de diepte wens in te gaan. Mijn talent in oppervlakkigheid is zeer beperkt. En juist dat is altijd mijn zwakke plek geweest.
Maar soms voel ik het als mijn kracht en dat wisselt nog wel eens...
Eigenlijk is het bovenstaande niet meer dan een korte inleiding naar waar ik het werkelijk over hebben wil. Over hebben wil met...mezelf !
Het gaat een schrijfstijl worden die naar binnen én naar buiten gericht is.

Ik heb de behoefte mij een tijd terug te trekken zonder dat ik daarvoor hoef te "vluchten" in kloosters of in "ik voel me niet zo lekker", of zelfs niet in "ziek" zijn opdat ik dan voor die buitenwereld een duidelijke reden heb mij te gedragen zoals dat voor "hen" herkenbaar is.
Terugtrekken, zónder dat vrienden zich af gaan vragen of dat naar hun persoonlijk gericht is lijkt bijna onmogelijk, zeker als je over het algemeen een zeer extravert persoon bent!

Nu denk ik even terug aan mijn liefde voor Rob....

In liefde, vertrouwen en vanuit genegenheid liet ik hem even...

en hij beroofde zich van het leven, maar in een afscheidsbrief benoemde hij 2 mensen die hem altijd hadden genomen zoals hij was. Ik was er één van, zo schreef hij.
Hoe vreemd kunnen "liefde en vertrouwen" zich soms vertalen!
Het voert te ver om dieper te gaan over wat er op dit moment in mij omgaat, waar het werkelijk nu om gaat is de behoefte die ik voel om mijn "huis" (lichaam en geest) eens in alle rust aan te pakken, te herinrichten en schoon te maken met de kennis en het inzicht dat ik tot nu vergaart heb.
Even terugdenkend aan Rob...
Hij wilde dit letterlijk uit handen geven aan mij...zijn huis herinrichten en schoonmaken.
Ik heb hem bij die eerste stap geholpen, maar het haalde niet uit.
Een ander kan je leven nou eenmaal niet "herinrichten", zeker niet als het om het meest essentiële gaat.
Je diepste wezen, je eigen innerlijk in de beslotenheid van "jezelf".
Voor mij is het dus tijd, tijd om mij even terug te trekken, ongeacht wat een buitenwereld voor beeld heeft van hoe terugtrekken er uit zou moeten of horen te zien...
Terugtrekken om opnieuw te gaan leven, niet om er dan uiteindelijk in alle onrust en verwarring tussen uit te knijpen.
Dat vertrouwen heb ik in ieder geval door de jaren heen in mijzelf opgebouwd.
En of anderen dat ook hebben....?

Verdriet in soorten en maten.

Bij het woord verdriet heb je vaak een bepaalde voorstelling, tranen, somberheid, in jezelf gekeerd zijn of juist delen met iedereen die maar delen wil!

Ik heb gemerkt dat het ook anders kan....

Een stil verdriet dat zich niet naar buiten uit op een herkenbare manier, maar zich toch ook niet vast zet als een steen op het hart of een krop in de keel.

Verdriet dat zich op eigen manier uit, het vage gemis, het bewustzijn dat het nou eenmaal is zoals het is.

Bij mij uit zich dat blijkbaar door vermoeidheid, maar ook tot gevoelens van; "Och, laat ook allemaal maar, wat maakt het uit?"

Tikje apathisch bijna...

Maar daaronder maakt het héél veel uit en borrelt nieuwe energie.

Een energie die zijn kracht hervonden heeft en verdriet omzet in levenslust, besef dat je verdriet z'n werk mag laten doen maar dat je het niet moet gaan koesteren.

Immers, dat wat de aanleiding was is toch niet meer te veranderen.

Je kunt het alleen maar loslaten en verder gaan...als het nog niet verwerkt blijkt, komt het vanzelf wel weer eens terug, wellicht in een mildere vorm.

Later...

Nu even nog geen uitleg...

Dat komt dan een volgende keer wel weer.

Erg moe.

"Het zal wel psychisch zijn", zeg je dan tegenwoordig tegen jezelf als mens van deze tijd.

Als ik al een beetje depri zou zijn herken ik het niet als zodanig...het kan vreemd gaan.

Vrijdag hoop ik weer écht een weblogbericht te hebben, ik vermoed zware kost!

Ach, meestal weet ik er wel een vrolijke draai aan te geven, uiteindelijk moeten we het leven niet serieuzer nemen dan het al is.

Toch heb ik er vrede mee dat het gaat zoals het nu gaat...

Voor degenen die alsnog gereageerd hadden, bedankt hoor!

Nou ja, je merkt het misschien al...

Alles gaat een beetje moeizaam, maar bij leven en welzijn ga ik morgen en dagje naar mijn jongste zoon.

Inclusief een uitstapje samen.

Hoe ik me ook van binnen voel, tussen de mensen word ik altijd alweer snel vrolijk.

Nee, ik doe dan niet vrolijk, ik word het gelukkig echt!

Onder de mensen zijn afwisselen met mij een beetje terugtrekken, daar heb ik  behoefte aan en dat doe ik ook!

Wellicht tot vrijdag dus en omdat ik er nu toch ben;

Welterusten voor straks allemaal.

Rob.

Vorig jaar om deze tijd begon het fout te gaan met Rob.

We begrepen elkaar niet meer en praatten langs elkaar heen.

Hij begon mij een beetje van zich af te stoten en tegelijkertijd deed hij een steeds vager wordend beroep op me.

Niet lang daarvoor was ik nog bij hem geweest en had, op zijn verzoek zijn hele huis op orde gemaakt. Hij wilde daar niet bij zijn en "vluchtte" min of meer weg.

Toen hij later op de dag terugkwam was hij verbaasd wat ik allemaal in die korte tijd had kunnen doen.

Hij leek zo blij als een klein kind.

Later belde hij mij boos op dat ik zijn privé spullen niet had geordend voor hem...

Die had ik bij elkaar, netjes op tafel gelegd opdat hij ze rustig zou kunnen uitzoeken.

Toen begonnen de misverstanden.

Rob bleek boos en verdrietig, maar hoe en wat wist hij niet te vertellen.

Het leek mij beter hem even met rust te laten.

En zo gebeurde dat regelmatig binnen onze vriendschap.

Dit keer liep het anders...

Ik hoorde een maand niks van hem en dacht dat het beter was.

Juist toen het bij mij begon te knagen, kreeg ik het bericht van zijn broer;

Rob was dood gevonden, hij had zich van het leven beroofd.

Hij had een week dood op bed gelegen voordat hij gevonden werd.

Bijna een jaar is nu voorbij.

Even een weblogpauze lijkt me beter.

Soms gaan dingen anders.

Goed beschouwd gaan ze altijd "anders".

Want met welke plannen of "vastigheden" je ook opstaat,

er blijkt altijd wel iets te zijn dat die dag totaal anders uitpakte.

Ach en dat hoeft niet persé schokkend te zijn.

Liever niet eigenlijk, alhoewel een schitterende meevaller is nooit weg!

Ik hoop voor je dat deze dag goed verlopen is anders gooi ik er toch even een leuke cliché voor je tegenaan?

Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen!

Welterusten...

De vaas als link.

Hoe kondig ik het begin van een week aan?

Een vaas als symbool van een komende week.

Gooi dat water er maar even uit en vul hem deze week naar eigen inzicht.

Als het goed is, krijg ik deze week spullen binnen, die ik besteld heb bij Harolds. (klik)

Kan ik tenminste weer "woest" aan de slag in mijn atelier!

Investeringen zijn nou eenmaal zo nu en dat noodzakelijk.

En natuurlijk wens ik ook jou en jullie een "creatieve" week toe.

Vooral jou, opdat je deze week eens wat meer ontspannen in je vel zit!

(@)

De weg naar verstilling. 5.

Waarom eigenlijk niet "de weg naar versobering" genoemd?

Of schrikken we van dat woord? Nou, ik op zich niet zo hoor, als ik m'n pc, m'n tv en m'n geluidsinstallatie maar mag behouden! Liefst surround, kamerbreed en 3D....

Hahaha???  Nee hoor, ik meen het eigenlijk best.

Als ik naar de wereld kijk, zou versobering nog zo gek niet zijn, versobering om een planeet leefbaar te houden.

Maar verstilling ging in deze stukjes eigenlijk meer over hoe ik dat ervaar binnen mijzelf, dus laat ik daar op terugkeren.

Verstilling houdt voor mij ook in, je niet meer vastbijten in vooroordelen, want dat laatste doet men al te vaak. Zelf ben ik dat al heel lang aan het afleren. Ze komen gerust nog hoor, maar ik onderzoek ze net zo lang totdat ik ze een plek kan geven in wat reëel is. (?)

Op weg naar zelfs niet meer oordelen, kan dat eigenlijk wel? Laat ik het anders stellen, op weg naar weten waar jezelf voor staat en dat op een liefdevolle manier uitdragen, daar gaat het om.

Het vreemde is dat we allemaal toch vrede willen en dat we tegelijk meewerken om onvrede in stand te houden. Vooral aan dat laatste hoop ik niet meer mee te werken, maar dat is ontzettend opletten geblazen.

Meewerken aan onvrede doe je voordat je er zelf erg in hebt, het kan in hele kleine dingen zitten...

Ga ik door met het schrijven van stukjes over "Verstilling" totdat ik helemaal stil ben van binnen?

Ach, wie weet...het lijkt me wel wat!

Foto 1, 2 en 3.

Foto één.

Foto twee.

Foto....was het al drie?

Foto's met diepere betekenis?

Jawel hoor, maar nu vandaag even

gewoon als foto's afgebeeld.

Nachtlampje.

Gister met Christine op een rommelmarkt geweest

ten bate van een tehuis voor verstandelijk gehandicapten.

Dit lampje en o.a. de vaas van gister gekocht.

Voor één euro mocht ik het hebben,

natuurlijk gaf ik er twee!

Je mag het voor me uitdoen...

Welterusten.

Andermans spul.

En ik voel mij er rijk mee!

Al was het alleen maar...

Voor deze 3 foto's.

( Want wat heb je tegenwoordig nog voor één euro?)

De weg naar verstilling. 4.

Afstand kunnen nemen, ook dat is iets wat je op die weg tegen kunt komen.
Het loslaten van gehechtheden...maar dan gewoon, gewoon hoor! Niet op z'n boeddhistisch, niet op z'n new agerigs, of noem maar op, nee heel gewoontjes.
Beseffen dat de dingen komen en gaan en dat uitvergrote emoties je niet helpen om ze vast te houden of ze te veranderen. ( Alle je's zijn natuurlijk ik's, maar dat schrijft zo raar!)
Soms lijkt het net of afstand nemen van mijn verslavingverleden op een heel positieve manier doorwerkt in alles wat mij nog bezield en bezighoudt.
Afgerekend met een bizar soort "lijden" doet mij heel anders naar mijzelf en de wereld om mij heen kijken. Niet zo gek eigenlijk, want dieper zinken dan waar ik terecht was gekomen kon niet.
Elk nadeel blijkt z'n voordeel te hebben, ik kon dus alleen maar "omhoog". Gelukkig had het hiernamaals nog geen zin in me, zuipschuiten zaten ze waarschijnlijk al vol mee op dat moment!
Verstilling betekent ook voor mij door mensen heen leren kijken, façades, bravoure, verlegenheid, noem maar op. Want met een beetje oefenen lukt het op den duur best een mens rechtstreeks in het "hart" te zien! Zelfs al sluiten zij zich blijvend voor mij af...want daarin heb ik geleerd ze dan met rust te laten.
De weg naar verstilling..en toch op een feestje of ander soort bijeenkomst zit ik bepaald niet stil in een hoekje.
Raar hè, ik heb altijd gedacht dat dat zo hoorde bij "verstilling".

Leuk voor de zondag!

Nog wat foto's van druif en heemtuin!

De vlierbes.

Hier onder nog wat heemtuin.

Extra fijne zondag gewenst!

"God".

Wat een beladen begrip is dat toch en wat is dat eigenlijk jammer.

Het had zo'n makkelijk woord kunnen zijn!

Gewoon, drie letters als verzamelnaam voor al dat is.

Waren mijn ouders atheïst?

Nee, zelfs dat waren ze niet, ze leefden zoals ze waren en gebruikte geen verzamelnaam om te rechtvaardigen hoe en wat ze dachten.

Maar ze brachten een "denkertje" voort, een gecompliceerd denkertje die het nodig vindt om over alles na te denken, hoe het zit, hoe het komt en wat je er eigenlijk mee moet.

Ach, weet je...denken is best een leuke hobby, zolang je er maar af en toe afstand van kan nemen.

Over afstand nemen van denken ga ik nu echt even niet nadenken hoor, want voor je het weet verval ik van de ene levensbeschouwing in de andere en zit ik straks van top tot teen vol met "spirituele etiketjes.

Maar ik zou het over "God" hebben...

Misschien toch maar stoppen met het gebruiken van dat woord?

Want voordat je het weet vliegen we elkaar weer vol "liefde" in de haren en veroordelen we ieder ander die anders denkt en anders voelt.

Bijna wou ik voorstellen het in vervolg  "Aldi" (Al Dat Is) te noemen, gelukkig herinnerde ik mij op tijd dat het een supermarkt keten is...En dat wil ik "God" nou ook weer niet aan doen.

Nee, ik houd het toch maar bij het ingewikkeld omschrijven van hetgeen eigenlijk heel simpel is.

Het Zijn.

Nu eens deze;

Vanavond voor de verandering eens een;

Dank-je-wel-terusten..

Voor iedereen die de tijd neemt om mijn weblog te bezoeken

en nu  en dan de moeite neemt te reageren!

De weg naar verstilling. 3.

"Verstilling", best een mooi woord, maar hoe werk ik daar aan en wat moet er nou eigenlijk verstild worden?
Wat zou je zeggen van de "onzin" van anderen buiten je hoofd te houden? De onzin die mensen je aan willen praten omdat ze soms niet met eigen gevoelens kunnen omgaan!
Om zin van onzin te kunnen onderscheiden is het wel zaak jezelf constant te blijven onderzoeken en je eigen "onzin" onder ogen te durven komen opdat je niet meedoet aan de waanzin van het "op elkaars bord schuiven". ( ben je al moe?)
Ook belangrijk is te kunnen relativeren, onderscheiden wat er werkelijk toe doet en hoe het zich verhoudt tot wie, wat en waar je bent.
Relativeren zonder dat alles zijn waarde verliest.
Tja, de weg naar verstilling ligt toch wat gecompliceerder dan vriendelijk glimlachen en je mond maar houden.
Het gaat namelijk niet om een verstilde buitenkant, ben je mal! Dans, schreeuw, vecht, huil, bid en bewonder...( doet mij denken aan dat liedje van.)
De binnenkant, daar gaat het om. Vanuit een innerlijke stilte en vrede midden in het leven kunnen staan en genieten van en met de mensen om je heen!
En als ik naar mezelf kijk, waar sta ik nu?
Ach, vind je het erg..dat houd ik liever tussen mij en mijzelf.
( Wat de lezer betreft; uiteindelijk is het voor jou het belangrijkst hoe jij er tegen aankijkt en hoe jij er voor jezelf mee omgaat!)

Kort zen verhaaltje.

De man werd achterna gezeten door een bloeddorstige hongerige tijger en rende voor zijn leven..

Plots bevond hij zich voor een onmetelijke diepe afgrond en voelde reeds bijna de monsterlijke hete adem van de tijger in zijn nek!

Het was springen of opgevreten worden....

Hij koos ervoor om te springen, een gewisse dood tegemoet.

Halverwege zijn val bleef hij hangen aan een struik waar nog precies één wilde aardbei aan hing.

.

"Nou ",dacht hij,"tot zover gaat het goed"!

Hij plukte de aardbei en genoot ervan...

Denken.

"Denkend aan de dood

vergeet ik te leven".

Visite en verwachtingen.

Een paar berichten geleden omschreef ik hoe ik anders met "visite" om heb leren gaan.
Dat bracht me naar het volgende, namelijk de verwachtingen die we kunnen hebben.
Verwachtingen over hoe het gaan zal en hoe je het graag zou willen zien verlopen.
Zelfs een verwachting over hoe jij jezelf denkt te zullen gaan voelen bij die visite!
De meeste  van deze verwachtingen ben je jezelf vaak niet eens bewust!
Vroeger kon het gebeuren dat ik me eerst wat "ontspannen" dronk voordat er visite kwam, maar dat doe ik nu al 3 jaar niet meer op die manier. Dus werd ik genoodzaakt mijn eigen gedrag eens te gaan bekijken.
Mijn verwachtingen omtrent mijn eigen gedrag laat ik nu los. Klinkt makkelijk, maar vaak heb jezelf niet door dat je in sommige gevallen in een kramp kan raken door een "goede" gastheer te willen zijn.
Doe ik niet meer...En sindsdien ben ik waarschijnlijk een veel betere gastheer!
Verwachtingen loslaten over hoe het bezoek zal verlopen?
Ach, een kwestie van oefenen, gewoon laten komen wat komt en zorgen dat je je daar goed bij voelt.
Anders gewoon het "niet goed"  voelen accepteren en er voor jezelf en naar de ander geen punt van maken.
Trouwens,  met verwachtingen hebben moet je bij alles een beetje oppassen!
Ik werk er aan zo open mogelijk een situatie aan te gaan of in te gaan.
Natuurlijk lukt dat de ene keer wat beter dan de andere.

Wakker liggen...

Periodes van eindeloos wakker liggen en draaien en piekeren lijken een beetje voorbij. Kijk, een mens weet natuurlijk nooit wat er nog op zijn pad komt, maar sinds ik erg slechte gewoontes heb afgezworen, slaap ik vrij makkelijk in. Slaapmutsjes waren ooit giga slaap bivakmutsen bij mij! Nou, daar val je effe snel van in "coma" om daarna de hele nacht ellendig draaiend te gaan liggen piekeren.
Eveliene   (klik) had er zelfs na een enkel glaasje al last van! Ach ja, het werkt ook lang niet bij iedereen hoor.
Tegenwoordig zorg ik gewoon dat ik in de late avond geen mind-blowing dingen meer aanhaal.
Dan is je geest vast wat rustig als je de vergetelheid wenst in te stappen.
Door een bepaalde foto-uitsnede te maken, lijkt mijn plek van vergetelheid heel wat!
In ieder geval is Poppi er dik tevreden over en ik slaap er rustig in.
( Wie van de lezers is een echte probleemslaper?? Antwoorden is niet verplicht ;-) )
Wie weet, met het weekend in gedachten slaap je heerlijk in.

O ja, niet vergeten dit is een

Welterusten!

stukje.

En zo werd de dag...

Mijn druif is schitterend verwilderd en groeit door mijn hele zijtuin sky-high!

Hier en daar een bezorgde of enthousiaste reactie van een buur, van prachtig, tot wat jammer of moet je je tuin niet beter bijhouden?

Ikzelf houd het bij schitterend en prachtig!

Een stuk natuur vanuit liefde voor al dat leeft!

( Hihi, zo praat ik het gedeeltelijk uit gemakzucht goed, maar toch meen ik het ook wel!)

Toevallig zag mijn heemtuinbuurvrouw mij met het foto-toestel aan de slag.

Binnenkort komt er een nieuwe, meer enthousiaste gemeente-groen beheerder de boel opnieuw bewonderen.

"Walter, (zo heet ik voor ingewijden..) zou jij wat foto's willen maken, deze nieuwe beheerder wil ze mogelijk afbeelden in..." (vergeten wat heembuuf vermeldde).

Aangezien de heemtuin pal voor mijn deur is dook ik terplekke meteen op de knieën...heembuuf dacht aan een ring en een huwelijks aanzoek (wat haar partner mij niet in dank zou afnemen), maar gelukkig was het een professionele "gezichtshoek voor foto-duik.

"O, wat leuk...je pakt het serieus aan" hoorde ik haar nog zeggen.

Maar ik rolde reeds door de hond-derden uitwerpselen om geslaagde foto's te bepogen...

Ook bovenaan, een gedeelte afgebeeld van mijn natuurlijke wilde lieverd, de druif! ( Nee, niet mijn buurman hoor!)

Lijkt me wel weer even genoeg voor vandaag!

En zo werd de dag..toch nog bijzonder.

Nog even dan?

Het lijkt er op dat het nog even een beetje gaat nazomeren...

Mijn voorspellende gaven lieten het afweten, een bloedhete nazomer. Hahaha!

Niks voorspellende gaven, ik had daar gewoon zin in!

Er wordt ons een redelijk weekend beloofd, dus... gaan we er wat van maken toch?

Nou ja, we...eigenlijk ga ik lekker niks plannen en laat komen wat komt!

Ik vermaak me toch wel, weer of geen weer!

Have lots of  "nazomer" fun, loggers!

De weg naar verstilling. 2.

(Stil hè, geen mens te bekennen!)

Wat ervaar ik persoonlijk als verstilling?

Want ik kan me zo voorstellen dat het voor iedereen wat anders zou kunnen betekenen.

Bij verstilling denk ik in eerste instantie aan in balans zijn, vrede hebben met die je bent zonder dat het je doen en laten tot een gezapig gebeuren laat worden.

De wijsheid hebben betrokken te zijn bij anderen, zonder dat je je laat meesleuren.

Geen haast meer hebben door te weten dat, zoals het gaat, het altijd goed is.

Niet vanuit een gevoel van "laat maar", nee een gevoel van vetrouwen waardoor je weet dat in alles een levensles zit, een verrijking om tot een milder mens te worden....

Geen angst meer hebben die niet daadwerkelijk functioneel is. Geen spoken in je hoofd door achterdocht of wantrouwen.

En beseffen dat we uiteindelijk allemaal alleen maar gezien willen worden, geaccepteerd en liefgehad.

Er borrelt een ondeugend Amen in mij op.

Beseffende dat verstilling hard werken is, ondanks dat wat men "God" noemt alles voor je klaar heeft liggen om dat te bereiken.

Gelukkig is mijn "God" een speelse rakker en laat mij soms mijn eigen staart achterna rennen of hangt deze ezel zo nu en dan een wortel voor de neus, de wortel aan de hengel die zich met mij mee verplaatst!

Door alle strijd en alle pijn en verdriet heen kan Hij gelukkig nog samen met mij lachen om de onzin die ik vaak zelf creëer. Laat ik het maar de bizarre knipoog van het leven noemen.

Volgende verstillings verhaal moet écht verstilder worden hoor, anders wordt het nog verdrukken i.p.v. verstillen....! Onderdrukken heb ik al te lang gedaan, dus  "de fles" blijft dicht, totdat hij spontaan opengaat omdat ik dan zelfs mijn verslaving werkelijk helemaal vergeten ben!

Lang leve de rest van alle vloeistoffen!!

Nazomeren...

Vind ik persoonlijk nèt effe lekkerder klinken dan;

De herfst zit reeds in de lucht.

Gelukkig heeft elk jaargetij zijn eigen schoonheid.

( A touch of autumn in between.)

Wegwerkzaamheden.

Vandaag ben ik iets aan het wegwerken, vanwege de stille woensdag van gister laat ik het even geen donderdag zijn vandaag...

Woensdag...dus?

Nee, geen gehakt maar Stilte-dag.

Mocht je toch behoefte aan drukte hebben

dat mag je klikken op

november09

Geheel op eigen risico.

Dat spreekt vanzelf.