Tegenwoordig slaap ik...

Als een roos!

Zomaar zonder van dit of van dat,
naar bed...dan liggend op m'n gat!
Tsss, binnen slechts een korte poos.
Hoe vind je dàt!

( ook welterusten voor straks!)

Hervonden vertrouwen!

Al die speciale reacties tot op heden (14:40 uur) doen me weer extra beseffen hoe belangrijk het is om steeds weer de werkelijke kern van mensen te vinden en daar moeite voor willen doen.

Het blijkt het altijd dubbel en dwars waard!

Vandaar dat ik nog even vrolijk langs huppel op eigen weblog!

En tot op heden heb ik mij in kunnen houden niet met eigen snuit tussen de reacties te gaan interveneren. ( hahaha, bestaat dat laatste woord eigenlijk wel?)

Nog een prettige zondag verder, daar "vertrouw" ik op!

Geschonden vertrouwen.

Er kunnen soms situaties ontstaan waarbij je vertrouwen in mensen ontzettend geschonden wordt. Iets wat je bijvoorbeeld totaal niet had ingeschat of verwacht van een persoon die in eerste instantie integer overkwam.

Aangaande mijzelf merk ik, dat ondanks een flinke portie levenservaring, een stukje in mij nog behoorlijk naïef kan zijn...

Bij geschonden vertrouwen schrik ik dan enorm....maar juist door die zelfde levenservaring weet ik dat het beter voor mezelf is om op een andere manier naar die persoon te gaan kijken.

Ik ga vaak heel ver om te ontdekken van waaruit deze persoon mijn vertrouwen geschonden heeft, om dan uiteindelijk tot een vorm van begrip te komen.

Misschien vind je het allemaal wat ver gezocht, toch is die manier van kijken naar de wereld en de mensen mijn tweede natuur geworden.

Een natuur die mij doet blijven vertrouwen en verder gaan met goede hoop.

Laat hoop maar weg, het is gewoon een hernieuwd vertrouwen!

De beslotenheid van eigen geest.

Er zijn vele benaderingen en benamingen mogelijk, hele boeken zijn er mee gevuld om deze staat van zijn, deze ervaring te omschrijven. De beslotenheid van eigen geest.

Een beslotenheid waarin je je veilig voelt, beschermd en erkend.

Een plek waar je helemaal mag zijn die je bent. Heelheid ervaren, zoals alleen jij dat woordeloos met jezelf kunt.

Begrippen als "God", zijnstoestanden als mediteren, trachten deze beslotenheid van eigen geest te beschrijven en een herkenbare plek te geven opdat we het begrip schijnbaar samen kunnen delen.

Want vreemd genoeg is deze beslotenheid alleen te ervaren door bewust te zijn van een geheel, een samenhang van alles dat is.

Gisteravond heb ik samen met een vriend weer eens kunnen ervaren hoe mooi het is als het lukt dit gevoel te delen. Even samen zijn in die beslotenheid van geest.

Kostbare momenten!

Geen strijd ervaren tussen "jij" en "ik" maar gewoon even werkelijk delen....

( impressie van een hortensia; olieverf.)

Deze plek.

Op deze plek in mijn huis komt alles samen.

Mijn trap naar de bovenverdieping, mijn zicht op de half open keuken,

de hal waarin ik mijn huis betreed én de huiskamer!

Vreemd genoeg vond ik het eigenlijk een onlogische plek in het begin.

Maar hij is spontaan op deze plek "op zijn plek geraakt".

Doordat ik, hoe dan ook steeds met deze plek geconfronteerd word, onstaat er langzamerhand een direct gevoel van meditatie zodra ik er alleen maar langs loop.

Zoiets kan je toch werkelijk op voorhand niet uitdenken?

Ik in ieder geval niet, dus blijft de werking van die plek mij verwonderen....

Een bijzondere reunion zondag.

S0mmige van mijn vrienden waren erg veranderd,

tegenwoordig reis ik een stuk minder door the galaxy.

Toch leefde er nog iets van die oude vriendschap,

vooral met Greeny, alhoewel hij er wat ongemakkelijk

bij staat op deze art-shot.

Ach, het waren leuke tijden, maar sinds ik mijn transporter-

licence kwijt ben en ik geen fanatieke beamer ben,

(je weet namelijk nooit of je compleet je doel berijkt!)

loop ik veel.

Gelukkig woon ik dicht bij het Synthetic Wood Complex.

Ben namelijk een fanatic digi-bird-flower- watcher!

Hey, ik wens jullie allen een fixy sunday!

Waarom positief?

Uit pure ellende zit iemand nu even voor de pc....
en klikt doelloos van het ene naar het andere.
Diep ellendig, net iemand verloren en gehoord dat je zelf ernstig ziek bent.
Financiën slecht.....
En dan lees je hier ineens "positieve berichten!"
Spuugziek word je daar op dit moment van....
En gelijk heb je, want ik ken het maar al te goed.
Soms heb je gewoon even de tijd voor "pijn"nodig.
Uit dat ding!

(volgende keer beter, dat wens ik je dan wél toe)

Veel zon dit weekend!

Hoe dan ook, ik ga in ieder geval pogingen doen de zon in huis en hart toe te laten!
Twee aangename bezoekjes zijn al gepland en van de zondag maak ik een Zon dag.
Zo'n dag die ik helemaal voor mezelf houd! Zo'ndag dus.
Verder ben ik er gewoon hoor en een kop koffie mag je gerust effe komen halen, half uurtje, uurtje en dan weer..Doeiiii, fijn weekend!

Avondwandeling.

Toch weer bijzonder hoe je soms op een idee komt!

Door een e-mail wisseling kwam het begrip Moeder aarde weer even onder mijn aandacht, hetgeen mij deed denken aan hoe heerlijk ik het vind te wandelen, lopen!

Ik voegde de daad bij het woord en het was zalig.

Er was een heldere sterrenhemel en de maan leek bijna vol. Net fris genoeg om het niet koud te hebben en net genoeg volk op de been om nog wat mensen te ervaren.

Kletsend en vrolijk voorbij fietsend, een late cursus van de werkschuit die uitliep, kortom een zeer prettige avondwandeling.

Overigens werd die bewuste e-mail wisseling gevolgd door een mail van een zeer goede vriend die een week op vakantie gaat en mij nog even liefdevol groette.

Tja, dan voel je weer echt; het zijn de kleine dingen die het doen!

Op ogenschijnlijke mindere dagen....

Soms heb je van die dagen waarvan je denkt; eigenlijk is er niks bijzonders gebeurd vandaag.

En dan ineens kom je er achter dat er zelfs meer gebeurd blijkt te zijn dan op ogenschijnlijk productieve dagen!

Dan kun je straks weer rustig in bed je ogen sluiten en met een tevreden gevoel in slaap vallen.

Hetgeen ik jullie allemaal van harte toewens!

Uitgediepte "passanten".

Bij die hele korte stukjes zoals "Alleen voor passanten", kan je merken hoe vreemd woorden kunnen werken.

Vooral in de zin van, wat voor jezelf logisch lijkt komt bij een ander totaal anders binnen!

Ik diep het een beetje verder uit, want het gaat om hetgeen er in mijn leven speelt op dit moment!

Het is achteraf wel goed dat ik dat stukje kort heb gehouden, juist nu krijg ik, ook door de reacties, wat meer inzicht in mijn eigen beleven. Ook dat is een bedoeling van mijn weblog, verder leren over wat anderen beweegt, gerelateerd aan wat mij beweegt, maar vooral bezielt!

De vraag die ik namelijk steeds vaker binnen mezelf, dus aan mezelf stel is;

Kan ik werkelijk geven zonder zelfs maar in de kleinste hoekjes van mijn geest terug te verlangen? Niet uit onverschilligheid, nee juist niet. Eerder uit totale overgave...

De passanten is hier eigenlijk al een voorbeeld van.

"Passanten reageren niet en zijn dus niet betrokken". Ja, zo zou ik dit kunnen zien, maar wie zegt mij dat juist niet die "passanten"misschien wel iets op mijn weblog vinden waar ze iets mee kunnen? Zelfs irritatie die in stilte loskomt?

In die zin zie ik het begrip passanten, maar ook in de zin van; dieper beschouwd ben jij alleen de enige "niet-passant" in je leven.Want als je kinderen hebt..die waren er niet altijd, net zo min als dat ouders er zelden altijd zullen zijn.

En ook partners of vrienden komen ergens binnen en vertrekken weer ergens...

De vraag aan mezelf die hier in schuilt is;

Ben ik mijzelf genoeg in het "ZIJN", zonder dankbaarheid, erkenning, desnoods vijandigheid of veroordeling nodig te hebben?

In alle vrijheid kunnen geven en ontvangen, zonder enige voorwaarde?

( het is overigens geen eis die ik aan mezelf zou willen stellen, meer een overdenking)

Hallo, hoe ist met jou vandaag?

(schilderij 50 x 65cm "De werkelijke ontmoeting")
Weer eens een andere invalshoek, gewoon eens vragen hoe het met jou is!
Ja, jij die dit leest natuurlijk!
Of kan ik je dat eigenlijk niet aandoen?
Vind je dat te persoonlijk?
Misschien denk je zelfs wel;
hij kletst maar wat!
Nee hoor, tis veel erger want eigenlijk meen ik het ook nog...
Dus, wat let je!
(maar hou het wel een beetje kort en to the point!)
hihihihi.....

Schoon, erg schoon zelfs!

Een snelle schets, destijds gemaakt van mijn inmiddels ex schoonzus.

De uitstraling van een gazelle had ze...rank en sierlijk!

Alhoewel het portret bijna karikaturaal lijkt geeft het toch een goed beeld.

Beetje Modigliani (klik) stijl, zie ik achteraf....

Waardeloze kapper!

En ik zei nog;
kort van voor en
lang van achteren!
Nou zit ik met een pony!
(zijn soms net varkens die kappers hier!)

Nog ééntje voor het slapen gaan dan?

Niet altijd makkelijk hoor!
De voorwaarde die ik stel is;
hij moet vrolijk, rustgevend
zijn én vergezeld van een vriendelijke afbeelding!

Komt ie....

Niet vergeten dat als je opstaat het ook "today"is!
Welterusten....zzzzzzzz, zzzzzzzz, zzzzzzzz.....

Alleen voor passanten.

Stel, het zou je lukken werkelijk je eigen beste vriend te zijn

en alleen nog maar belangrijk voor toevallige passanten?

Zou je dat redden?

Zou je EGO dat redden?

Fotowerp.

Een rare foto die ik er zomaar in werp.

Fotowerp dus.

Waar hij over gaat en wat hij te zeggen heeft,

dat weet werkelijk alleen....

Jij!

(daar kijk je zeker van op hè?)

Soms levert het "niets" op.

Dit gaat niet over mijn werk hoor, had gekund, maar gelukkig bekijk ik dat anders.

Nee, het gaat om een begrip als "doorzetten". Ik begin in te zien en vooral te accepteren dat doorzetten, niet altijd een gevoel van voldoening hoeft achter te laten.

Dat zou ontmoedigend kunnen werken als je ervan uitgaat dat doorzetten meteen herkenbare vruchten afwerpt. Soms ervaar je daarna alleen maar vermoeidheid zelfs!

Als je te vaak gericht bent op resultaat na doorzetten is het mogelijk dat je in de frustratie geraakt van het "volhouden", en volhouden houdt geen mens op den duur vol! (hihihi)

Vanwege mijn geestelijke vermoeidheid van de afgelopen dagen was doorzetten niet altijd makkelijk en menig keer heb ik het even los moeten laten.

Maar ik merk dat "doorzetten" op een haalbare manier toch steeds weer zijn vruchten afwerpt. Ook al is het soms pas na een tijdje.

(een speelse naaktstudie, waar medecursisten soms onwennig tegen aan keken)

Grappig idee?

(een poging tot zelfportret toen de schrijver halverwege Nu was)

Een boek lezen terwijl de schrijver aan het schrijven is...
Dat is eigenlijk wat er op mijn weblog gebeurt, nog grappiger is dat ik zowel de schrijver als de lezer zelf hierin ben. De ontdekker, gevolgd tijdens het ont-dekken!
De kletskop gadeslaan tijdens zijn oeverloze gelul, hahahah, dat moest er even uit! Laat ik het gemakshalve relativeren noemen.
Een boek over verslaving en psychiatrie, zin en onzin, een boek van dag tot dag en toch geen dagboek! Gewoon een verslag over waar ik vandaan kom en een verslag over het Nu waarin ik mij bevind.


Een aftastend eerlijk kunnen en durven zijn van binnen naar buiten toe en soms als wisselwerking, van buiten naar binnen toe.
Voor de lezer een vreemd soortig boek, want je kunt niet stiekem achterin kijken hoe het afloopt.
Gelukkig zou ik dat zelfs niet eens willen!
Zalig al die lege bladzijden...en wordt het boek uiteindelijk niks....
dan ga ik er wel schattige tekeningetjes in maken! Dus eindig ik waarmee ik begonnen was,
Grappig idee?

Zorgeloze momenten.

Genieten van zorgeloze momenten, ik heb het moeten leren en ben nog steeds lerende.
Gewoon je bed in stappen en weten dat zorgen maken geen zin heeft op dat moment, ogen dicht en vetrouwen hebben in dat komt , dat komt!
Makkelijk praten nu? Nu dat een schijnbaar onmogelijke strijd in ieder geval tot en met het hier en nu gestreden is?
Niet praten juist en niet denken...gewoon slapen!
Iedereen een zorgeloze nacht toegewenst, want maak je niet druk, die zorgen wachten heus wel braaf op je hoor! (@)

Toveren.

Het lijkt erop dat ik nu, na ruim twee en half jaar "vrij te zijn van" weer even door een nieuwe fase heen moet. Vanwege het feit dat ik mij altijd serieus verdiept heb in verslaving en psychiatrie, niet alleen wat mijzelf betreft, weet ik dat deze fase een logisch gevolg is van mijn keuze.

Want een keuze is het!

De keuze om volledig vrij te zijn en daardoor niet door het leven te gaan als ex- verslaafde of ex-patiënt. En dan bedoel ik niet; je verleden ontkennen of er voor vluchten, nee..gewoon met kennis van het verleden in het heden volledig vrij zijn.

Ook daarom vind ik het belangrijk dit hele proces op mijn weblog te verslaan. Tja, verslaan...hoe dubbelzinnig klinkt dat ineens!

Misschien dat ooit, bij toeval mijn laatste contact persoon van de verslavingszorg dit weblog tegenkomt en....er iets mee kan!

Want hulpverlener worden, nee dank je, laat mij het maar op deze manier proberen.

Toveren hoef ik niet, kan ik niet en wil ik in deze niet eens.

Gewoon een kwestie van gestaag doorwerken.

"Hier" is mijn nieuwe keuze.

Kom dacht ik, laat ik er eens een vrolijke boel van maken!
Een rijtje over verslaving, vermengd met wat humor,
alhoewel ik dat laatste niet zo zeker meer weet...
Kijk zelf maar door op Hier te drukken.

Er zijn momenten dat ik even niet weet hoe ik met dat verleden om moet gaan, vreemd genoeg heeft het totaal los zijn van verslaving en psychiatrie gevolgen die niet te verwoorden zijn en af en toe niet eens te bevatten...voor mezelf.

Maar ook dat zal een plek gaan krijgen.

Je kan nou eenmaal niet verwachten dat bijna 30 jaar vastzitten, zich in twee en half jaar in alle facetten volledig oplost.

Het is vooral de soms verpletterende helderheid die een bepaalde manier van hard werken vereist en verder merk ik, dat hoe of wat ik er ook over schrijf, het in feite nooit de lading dekt!

Dit hele paarse gedeelte is in de plaats gekomen van een zinnetje, waarmee ik "grappig" poogde te zijn. Het foute van het zinnetje was eigenlijk vooral fout tegen mezelf, grappend, en publique over wat mij bijna het leven heeft gekost, nee...dat kan ik beter achterwege laten.

Maar tegelijkertijd illustreert het wel hoe moeilijk het soms is dat verleden een plek te geven.

Een verleden dat op zich, gelukkig geen bedreiging meer is voor het heden.

Dip vindt geen grond van bestaan meer.

Deze titel ga ik eens niet verklaren, aangezien het mij duidelijk lijkt hoe dingen tegenwoordig bij mij werken!

Daarnet aan de slag gegaan in atelier, klein, maar ruim voldoende voor kunstemakers. (@)

Gevolg van klein is wel dat opruimen en opnieuw herindelen minstens zo veel werk is als het werken zelf!

En dan kom ik weer allerlei werk tegen...enz, enz.

Dus dan maar weer even de digi er over!

Voorlopig elke dag een afbeelding van mijn werk, al dan niet voorzien van commentaar.

Te beginnen met een portretje van mijn jongste zoon, ik vermoed dat hij een jaar of 9 was. Tijdje geleden dus.

Hoe verleden een rol kan spelen.

Openheid is een goede zaak, ik ben er een groot voorstander van en zolang het werkelijk alléén mijzelf betreft, heb ik er zelden moeite mee.

Maar op dit moment spelen er zaken die gerelateerd zijn aan mijn verleden, betreffende hoe ik was en hoe ik nu ben!

Wezenlijk veranderd ben ik niet, maar ik ga wel anders met dingen om sinds ik "vrij" ben en dat lijkt voor anderen vaak te botsen met hetgeen zij in mij zien of zagen.

Nu kom ik op die grens van openheid, toch is het belangrijk voor mij om die grens verder te verkennen! Namelijk, zaken benoemen zonder anderen in een onheus daglicht te zetten.

Tijdens mijn "verleden" als, laat ik zeggen, labiel overkomende persoon, vanwege psyche en verslaving, was ik een soort meegaande deurmat. "Veeg je vuiligheid maar op mij af!" Ik was soms onhandelbaar voor mijn omgeving, maar zelden tot nooit agressief of beschuldigend. Ik liet mij veel welgevallen.

Let wel, ik neem niemand iets kwalijk, ik was natuurlijk toch zélf verantwoordelijk voor de situatie!

Maar helder als ik nu ben, begin ik te zien waar mensen, soms zelfs bewust, mijn grenzen over dreigen te gaan en nog steeds denken dat ze alle kanten met mij op kunnen!

Mocht het eigengereid klinken, het zij zo! Maar van wezen uit ben ik een zeer vredelievend persoon die het goede nastreeft. En niet in de laatste plaats ook voor de ander.

Een meer integere manier van omschrijving van het Nu waarin ik verkeer zou ik werkelijk niet weten.

Het resultaat van hetgeen waar ik momenteel doorheen ga is zo nu en dan wat pittige geestelijke vermoeidheid.

Op z'n hollands; Ik worstel en kom boven! Of eigenlijk; ik worstel nog wat na, merkende dat ik boven ben...(welgemeend hihihi)

Komt er meer bij?

Waarschijnlijk wel, af en toe wat schrijven, verdeelt over de dag.

Hier op dit zelfde plekje, zomaar dingen die in mij opkomen, met al dat niet een fotootje extra erbij!

Eerste afbeeldinkje van oud abstractje...

Meteen al een bij-schrijfje, jullie reakties op de vorige berichten kwamen mij goed uit.

Ik zit een tikkie vast op dit moment, niks aan de hand hoor, van voorbijgaande aard.

Soms een beetje de behoefte om me terug te trekken, weg van al het "gebeuren". Maar het zit niet zo in mijn aard! Ben er dus een beetje wel en een beetje niet....

Als ik hier op mijn weblog nu iets uit ga leggen ben ik dat vooral aan mezelf verschuldigd!

Mijn eigen draagkracht overrompelt mij zo nu en dan, want zonder overdrijven...ik had me al verzoend met het leven dat ik "leed" een paar jaar geleden. Zoiets van; oké als dit het is, als er niet meer inzit dan sluit ik er maar vrede mee.

Op het moment dat ik voor "dood" in het ziekenhuis terecht kwam was ik mijn verdriet al voorbij!

Zouden ze dat misschien met totale overgave bedoelen, het loslaten, waardoor je in feite bevrijdt raakt en daardoor verlost?

Mijn eigen kracht, die kracht die mij werkelijk gegeven blijkt...ik begrijp het af en toe helemaal niet meer!

Maar wat ik werkelijk even kwijt wil, als aan mezelf verplicht, dat ik de extreme verandering binnen mezelf soms nauwelijks bij kan houden.

En dan ben ik even die toeschouwer waar ik het al eerder over had.

Een toeschouwer die zich enorm verbaast.

Grappig, maar de titel van dit stukje krijgt ineens een heel andere betekenis voor mij!

Wekelijkse webart.

Happy shoes.

(aquarel 30 x 40 cm inclusief inlijsting 50 euro, vanaf volgende webart, 75 euro)

reactie alleen via e-mail.

Daar wil ik toch op reageren!

Kijk, het weer hebben we nou eenmaal niet in de hand!
Heel eigenwijs, vast de stemming zettende voor komende nacht....
reageer ik op deze somber-weerdag met deze foto!
Als ik straks mijn bed in kruip, dan doe ik dat met dit plaatje in mijn hoofd.
Ach weet je, die hiernaast krijg je er van me bij!
Een extraatje is nooit weg met dit weer...(@)

De schoot.

Moederschoot, vaderschoot.

Schoot van Al dat IS.

Vermoeid denkhoofd legt zich even in,

even in vertrouwen,

in de schoot van Al dat IS

en accepteert

dat is wat is.

Mijn goeroe.

Eigenlijk is Buitenbeer mijn goeroe.
Weet je waarom?
Omdat Buitenbeer gewoon IS !
Hij ondergaat.
Klaagt niet, zeurt niet, is blij noch verdrietig
Ook met dat kleine Buitenbeertje op schoot,
Buitenbeer is gewoon die hij is.
Hij is er gewoon en straalt uit wat wij in hem willen zien.
Vandaar dat hij mijn goeroe is.
In hem zie ik het Zijn.
Gewoon Zijn.

Lichte kost.

Een stukje lichte kost zal ik maar zeggen, niet in de laatste plaats voor mijzelf, de doordenkende denker! Gelukkig kan ik altijd weer om mezelf lachen, of in ieder geval glimlachen.

Hopla, lichte kost is een feit; jezelf met relatieverende humor blijven aanschouwen, das belangrijk!

Ja ja, ik weet dat het soms, bij werkelijk ellendige, diepdroevige situaties nauwelijks haalbaar lijkt. Houd het dan maar gewoon in je achterhoofd en laat het pas toe als de tijd er rijp voor is. Die humor en dat relatieverende.

Weet je..trek vandaag eens iets aan waar je volledig mee voor schut loopt!

(hahaha)

Een goeie week toegewenst, met veel leermomenten, al zijn het maar je schoenen of een leren broek!

De hersens als schatkamer.

Er is moed voor nodig om deuren in deze schatkamer te durven openen.

Niet altijd herken je hetgeen je innerlijk ziet, te blijven bij de symboliek van die schatkamer; dan is het zaak hetgeen je ziet schoon te poetsen, vrij te maken van ballast die niet wezenlijk de jouwe is.

Het lijkt soms een ondoenbare klus en je zult regelmatig de neiging hebben te zeggen, ach waar begin ik aan! Laat dat gepoets toch, ik ben nou eenmaal die ik ben!

Eigenlijk zeg je dan tegen jezelf; Gooi dat deurtje maar dicht, ik wil geen rotzooi zien en opruimen..geen zin in, andere keer misschien.

Maar kan je er ook een voorstelling van maken dat het onderzoek van die "schatkamer" een prachtig avontuur kan zijn? En dat je het "kommer en kwel" gedeelte zelf in de hand kunt leren hebben?

Om nog maar te zwijgen over de verwondering die je ervaart als blijkt dat er in die schatkamer een geheime deur zit, een deur naar het Alles.

Het Alles waar alles ligt opgeslagen en waar je door werken (met plezier!) aan jezelf steeds meer inzicht door en toegang tot kan krijgen.

Ach, met een leuke hobby erbij en wat gezonde bezigheden red je dat best. Toch?

Alle ruimte voor deze week.

De verf die ik op mijn palet overhield na het schilderen van de naaktstudie, heb ik klakkeloos uitgesmeerd op een ander, gelukkig reeds opgespannen papier, eens kijken wat hier nou weer uit kan ontstaan! Deze week maar een beetje aan werken.

( ai, ik zie er toch weer "billen" in, ach brengen jullie mij even op een ander idee?

Mijn hoofd staat niet zo naar billen @ )

Heavens door

De toegang tot dromenland.
Wieg jezelf in slaap met mooie gedachten.
Laat de zorgen over aan het moment van zorg.
Nu komt de nacht....een nacht die wacht
op verluchting en verlichting
voor de dag van morgen.

Welterusten
voor
als je slapen gaat.

De zondag in ere houden.

Voor regelmatige bezoekers zal inmiddels duidelijk zijn dat dit niet gestoeld is op principes of religieus besef!

Neen, want ik ben principieel tegen principes en religieus ben ik alleen tijdens het beoefenen van mijn niet-religieus zijn! Tis maar dat je het weet!

Sinds mijn "nieuwe" beleven van het leven, waardeer ik een bepaalde vorm van regelmaat. Ooit mijn grootste angst...een regelmatig leven!

Goddank is dat niet echt gelukt, maar naar een weekend, een zondag toeleven waarin ik niets van mezelf hoef, ja dat vind ik toch een prettig voorruitzicht.

(Niet verder vertellen, maar doordat ik dan niks hoef, doe ik véél meer!)

Duister machtsvertoon.

Je weet maar nooit, misschien inspireert deze duistere foto mij in de loop van de zondag tot een gedreven stukje? Iets over " in je kracht zijn" of iets dergelijks.

Ik laat het door de zondag zèlf beslissen.... Voor de rest sta ik daar behoorlijk voor aap!

Maar dat mag de pret toch niet drukken?

(achter mij lijkt een onschuldig lampenkapje in vlammen op te gaan!)

9:30 uur. Of het een gedreven stukje gaat worden, weet ik niet, maar voor mezelf lijkt het me wel een keer zinnig om te schrijven over niet in je kracht zijn!

Trouwens, met in je kracht zijn bedoelde ik het dit keer niet t.o.v. een buitenwereld, weerbaarheid, maar gewoon binnen jezelf, het voelen en handelen betr. jezelf.

In mijn logberichten benadruk ik zo veel mogelijk het positieve, niet om me beter voor te doen, nee gewoon om juist in m'n kracht te blijven!

Maar wat doe ik als ik die kracht even niet ervaar? (Trouwens, hoe ga jij daar dan mee om?)

Natuurlijk heeft dat voor mij een andere lading dan voor mensen die geen verslavings of psychiatrisch verleden hebben. Alhoewel er weinig mensen zullen zijn die geen moeilijke tijden kennen of gekend hebben.

Voor mij zouden, wanneer ik even niet in mijn kracht ben, angst en twijfel grote boosdoeners kunnen zijn. Mensen met mijn soort verleden riskeren daardoor mogelijk een "terugval".

Hoe ik er mee heb leren omgaan, met "even niet in je kracht zijn?"

Het klinkt erg simpel; gewoon doorgaan, zelfs als ik even geen vertrouwen zou voelen, hetgeen overigens nooit meer gebeurt! Hooguit kan ik het dan geestelijke vermoeidheid noemen.

Ook is het belangrijk het begrip "volhouden" het raam uit te bonjouren, want in volhouden schemert krampachtigheid door en dat leidt weer tot werkelijke uitputting.

Even niet in mijn kracht zijnde ga ik a.h.w. op de automatische piloot.

Gewoon, doen! Doen en niet denken..dat is aan te leren heb ik gemerkt. Want kracht die je hebt opgebouwd is in hersens en lijf dan nog aanwezig. Vertrouwen leren hebben in "Jezelf", sommige zullen dat misschien het Hogere of het Grotere willen noemen. Ook goed, zolang je het maar werkelijk ervaart!

Meestal, even bewust zijnde van mijn niet-kracht, ervaar ik juist de wisselwerking tussen Het Grotere en mezelf en dat doet mij de draad weer oppikken en mijn weg vervolgen.

(was dit nu een vrolijk, leuk, licht en oppervlakkig stukje voor de zondag?)

Erotiek op zondag?

Ben je nou helemaal mal!

Ik zou het niet in mijn hoofd halen!

Nee, dit is gewoon het werk waar ik mee bezig ben en waarvan ik af en toe de vorderingen laat zien. Er is de tegenwerking van de drager, klinkt bijna als een boektitel! Ik bedoel dat het papier waarop ik werk erg opzuigt, waardoor hetgeen erop komt meteen staat!

Acryl, gebruikt als aquarel werkt totaal anders dan echte aquarelverf. Met acryl valt weinig meer na te "poetsen"! Toch is juist dat hetgeen mij inspireert, dragers of materiaal dat tegenwerkt. Het roept het onverwachte in mij op, een uitdaging voor extra creativiteit!

Zou het bijna vergeten om de titel van dit schrijfje te verklaren....

In veel van mijn werk menen mensen erotiek te zien en dat mag best hoor! Toch is dit voor mij niet het gegeven waarvan uit ik werk. Bijvoorbeeld in dit werk ervaar ik het begrip; rekbaarheid en het figuurlijke met de billen bloot gaan.

Ook het reiken naar iets zit er in. Nog meer blabla? Nou, laten we het leuk houden voor de zondag zeg! (@@@)

Als ik in een moedige bui ben zal ik eens tonen hoe erotiek in mijn werk eruit zou zien.

Erotiek, dan wel te verstaan!

De schrik flink te pakken!

Misschien valt het op dat ik altijd dieper doordenk dan waar het op de bodem lijkt te eindigen.

Aard van het beestje vermoed ik, want ik kan me dit zelfs vanuit m'n kinderjaren herinneren dat ik zo in het leven stond! (geen wonder dat ik in drank vluchtte?)

Waar ik eigenlijk over wil gaan schrijven is mijn felheid die ik voel bij de onderwerpen, verslaving en psychiatrie.

Ik kan me namelijk voorstellen dat het soms erg zwart wit over kan komen, maar dat heeft te maken met mijn persoonlijk beleven en ervaren betreffende deze onderwerpen.

Er is ook de herinnering aan het gevoel van enorme kwetsbaarheid als je gevangen zit in de psyche of in een verslaving. Elke verkeerde opmerking van een buitenstaander kan aanvoelen als een mes in je donder! Tegelijkertijd onmondig je te verweren vanwege je toestand....

Maar begrijp me goed..ik heb flink de schrik te pakken als ik terugdenk aan het niet volledig kunnen leven tijdens die periode! In alle helderheid die ik nu ervaar en die soms best zwaar is om mee om te gaan, wens ik zo intens een ieder voor wie het maar enigszins haalbaar is deze bevrijding toe, dat ik soms wat fanatiek word.

Ik geef toe dat ik bepaalde overtuigingen heb inzake verslaving en psyche, waar ik beter voorzichtig mee kan omgaan naar de buitenwereld toe. Af en toe gas terug nemen hierin kan geen kwaad, want voordat je het weet word ik het foute soort "zendeling".

Laat ik die overtuigingen maar gewoon in alle stilte in mijn eigen leven toepassen, denk ik dan.

Het enige dat ik nog kwijt wil is dat ik een ieder die nog gevangen zit in deze toestanden alle kracht en wijsheid toewens.

Broodje Chinees.

Op de zaterdag wil ik graag iets bijzonders eten, nog een gewoonte vanuit mijn ouderlijk huis! 100 jaar geleden dus.

Het idee leek me wel wat, ik had pistolets gekocht en er was nog verse chinese roerbak in huis en de saté saus was vandaag in de reclame. De eieren heb ik zelf gelegd..Hanen eieren dit keer dus.

Beetje oosterse kruiden er door, plakkie zuur erbij, 5 uur staan zweten in de keuken, vanwege de makkelijke zaterdag, 2 uur bezig geweest met het fotograferen, maar dan heb je ook wat! Het was bijna nog lekkerder-der dan het er uit ziet!

"Een" naakte waarheid.

Graag zou ik dit vaker doen, model schilderen!

Het is een goede oefening en geeft weer een bijzondere "feeling" met de realiteit.

En dat is absoluut zo nu en dan nodig om het abstracte in mijn werk "geloofwaardig" te houden.

Over de bovenste ben ik zeer tevreden. Het was de tweede en bij de eerste zie ik duidelijk dat ik er nog in moest komen! De bovenste heb ik notabene met een brede, platte verniskwast gemaakt!

Soms ontstaan er spontane aura achtige situaties.....

Wel is duidelijk dat ik aan nieuw papier toe ben. Dit was eigenlijk te dun om echt op te aquareleren, vandaar die 2 scheuren. Al met al ben ik niet ontevreden én de gesprekken die tijdens dat model zitten ontstaan zijn vaak zéér bijzonder.

Iemand nog meer tijd om eens te poseren?

Preuts moet je niet zijn natuurlijk! (@@@)

Hooi of vork?

Of het aan het te veel aan hooi ligt of aan de verkeerde vork?

Ach, wat maakt het eigenlijk uit!

Bovenstaande stoel zal er wat vaker zo uitzien, hier aan dit pc bureau.

Tijd om me even te storten op mijn atelier bezigheden en zaken die daar aan verwant zijn.

Wellicht lukt één of twee, mogelijk drie of vier, vijf wellicht zes, vrolijke oppervlakkige berichtjes per dag me nog wel.

Mocht er tussendoor toch zware kost ontstaan dan spaar ik die lekker op voor een zonnige dag!( Gnagnagna!!)

Vandaar dat ik iedereen gewoon, zonder dat ik er enige diepgang in verwerk een gepast weekend toewens.

Dus niet persé prettig of wat dan ook,nee, gewoon een weekend toewens dat op dit moment het beste bij je past!

(toch zit er alweer een vleugje diepgang in...onverbeterlijk ben ik toch @@@)

"Aardig zijn".

Het staat niet voor niets tussen aanhalingstekens, want...

(ik neem aan dat inmiddels duidelijk is dat mijn schrijfsels niets meer of minder zijn dan zelfonderzoek, verwoord op een weblog?)

eigenlijk ervaar ik 3 soorten, van "aardig".

Namelijk, aardig gevonden willen worden, aardig doen en werkelijk aardig zijn!

Met dat laatste hoop ik, door wat het leven mij tot nu toe geleerd heeft, bezig te zijn.

Werkelijk aardig zijn is minder populair in deze maatschappij dan de eerste twee...

Ik zal een poging doen dat uit te leggen; aardig gevonden worden kan een mens tot slaaf maken, en uiteindelijk vastlopen in oneerlijk met jezelf omgaan en daardoor ook met de ander!

Aardig doen is van een andere orde, dat kan gebruikt worden om conflict te vermijden, soms is het bijna een vorm van luiheid, want, ach...als je maar aardig doet hoef je niet zoveel, toch?

En dan nu waar ik me hoop te bevinden, het aardig ZIJN.

Moet ik nog vermelden dat ik de eerste twee stadia wel degelijk door heb moeten worstelen?

Trouwens, uit gemakzucht "doe" ik zo af en toe heus nog wel eens "aardig" hoor.

Hoe ziet aardig ZIJN er nu voor mij uit?

Eigenlijk ben ik op z'n aardigst een hele vervelende vent! ( ik moet nu even echt om mezelf lachen..) Lachen, omdat er een grond van waarheid inzit.

Op z'n aardigst ben ik als ik op z'n eerlijkst ben.....en geloof me, daar heeft niet iedereen behoefte aan! Ikzelf trouwens ook niet, doodvermoeiend!

Boven jezelf staan.

Wat bedoel ik daar nou weer mee!
Zo helder als een zin of begrip in mijn hoofd kan lijken, zo vreemd komt hij soms over op schrift!
Hetgeen ik wil verwoorden lijkt op een begrip als relativeren, toch voelt het anders. Voor mij is het een soort letterlijk vanuit een hoger standpunt kijken naar wat je doet, hoe je handelt en wat je zegt. Deze "eigenschap" heb ik altijd al gehad, ik kan hem zelfs herinneren uit mijn kindertijd!

Een vervelend bijverschijnsel kan zijn dat ik er soms wat lacherig door kan worden op de meest ongepaste momenten...

Toch is het niet zo dat ik hierdoor alles meteen als toeschouwer ervaar, nee de betrokkenheid en de gevoeligheid in de "beneden" dimensie is er niet veel anders door. Hooguit kan ik hierdoor in sommige situaties iets sneller relativeren.

Toen ik deze ervaring pas begon te delen, ervan uitgaande dat iedereen dit gevoel kende, merkte ik dat dit niet het geval was.

Vanmorgen kwam het weer eens aan de orde bij een gesprek met de jongeman die voor mij poseerde. Vandaar dit schrijfsel....

(nou, als dit het eerste oppervlakkige vrolijke stukje voor het weekend is, dan...Hahahaha!)

Aardbeien of kattenvoer?

Geen idee meer wat er in dat bakje zat, maar wel dat baasje en Poppi erg lui waren.
Het kind in mij heeft er later dit werkje van gemaakt.
Lief hè?

(dit weekend extra m'n best doen op vrolijke, oppervlakkige berichtjes! hihi)

Vreemde schaamte.

Schaamte, schuldgevoel, ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven
Vooral als ik oog in oog sta met iemand die lijdt komt het sterk bij mij naar boven.

Niet dat ik mij schuldig voel aan zijn of haar lijden, nee zo gek ben ik gelukkig niet. Het is meer het gevoel van "waarom red ik het wel en jij niet?",

Eigenlijk een vertekend beeld,....ik ga dit stukje niet redden merk ik, ben meteen de draad al kwijt, het komt te dicht bij!

Weer even bij de les dan maar.

Ach, laat ik mijzelf deze wartaal toch gunnen!

Bijna letterlijk voelt het nu alsof ik het begin zoek van een kluwe touw die in de knoop is geraakt. Zal ik een schaar pakken om een beginnetje vrij te knippen? Dan neem ik maar op de koop toe dat ergens het touw in tweeën ligt....

Het komt er op neer; mijn pijn voelt niet als pijn, mijn lijden voelt niet als lijden.

Bijna als het gevoel dat een ouder naar zijn kind kan hebben; laat mij lijden opdat jij het niet hoeft!

Het is een diep geworteld gevoel waar de psychologie wel raad mee weet!

Maar is het nou werkelijk zo simpel dat ik dit voel omdat ik als kind omringd was door lijdenden?

Iets in mij zegt dat het dieper gaat, datzelfde iets wat mij mijn schaamte doet overwinnen omdát ik het red en sommige niet.

Wat anders kan ik doen dan verder recht door het leven gaan, dankbaar voor wie ik ben en hopende dat ik iets voor anderen mag betekenen.

Gewoon in het kleine.

Tussen "jouw en mij".

(datgeen ik hier boven trachtte te omschrijven, dekt totaal de lading niet, toch wilde ik het kwijt; mijn vreemde schaamte)

Het absolute alleen-zijn ervaren.

Wordt dit een deprimerend stukje?

Eerlijk gezegd weet ik dat op voorhand niet, het ligt niet alleen in mijn handen, maar ook meer dan ooit in de handen van de lezer! Het heeft alles te maken met dat waar angst zou kunnen binnensluipen.

Durft een mens, kán een mens, kan ik, zich totaal bewust zijn van het "Alleen?" Zonder zich verloren te voelen, zonder in paniek naar argumenten te grijpen die het niet-alleen zijn gaan bewijzen?

Mij begint het zo langzamerhand steeds beter te lukken, mits ik niet vergeet regelmatig contact te houden, opnieuw te maken met....Hetzelf!

Op zich zou ik dit gevoel, dit gegeven best verder uit willen diepen, maar juist daardoor zou ik dat bewuste Alleen-zijn een vorm gaan willen geven.

Een vorm die het niet behoeft.

Je voelt de "leugen".

Wat is dat toch?

Soms voel je een leugen, een leugen van een mens, een leugen van een ding!

Ik heb daar een sterk gevoel voor en zo af en toe geeft dat pijnlijke discussies.

Want "voelen" (intuïtie?) is nou eenmaal niet hetzelfde als "weten".

Gelukkig heb ik steeds minder de neiging mijn "voelen" aan de ander te bewijzen en denk nu menigkeer; "Ach, als je wilt beduvelen of je laten beduvelen is dat jouw zaak!"

Meestal haal ik regelmatig verse bloemen in huis, dit keer was er gewoon even niets bij dat me aansprak....

Dan heb ik als een soort reserve "kunstbloemen" in huis en probeer daar zo creatief mogelijk iets van te flanzen.

En toch, toen ik vanmorgen de kamer in kwam voelde ik weer dat ik beduveld werd.

Weet je, die bloemen vergeef ik dat wel, maar mensen die dat doen, die laat ik maar beter gewoon los.

Natuurlijk ging dit stukje alleen maar over kunstbloemen, vandaar dat ik die heb afgebeeld!

(hihihi)